Dünya denilen yer meçhul bir gemi,
Kaptanı akıl,kalp onun dümeni,
Her işte sabır göster,vur freni,
Dünya ahrete götüren bir gemi.
***
Kader elinde değil Rabbin işi,
Ne kadarda kaç nafile,
Can verirsin Azraile,
Herkes varır o menzile,
Vardığın gün inanırsın.
***
Kefenin yok cebi,kolu,
Şu yalan dünyada yaşan güzelce,
Kalpleri kırıp ta incitmen dostlar,
Masiva gıllı gıyş koyma kalbine,
İnsanı hor görüp incitmen dostlar.
Genç Kemal Paşazade,gelirler Edirne’ye,
Bir oda tutmak ister,giderler medreseye,
Müderris -Molla inan,bir oda vardır bende,
-Ele geçirdi cinler,kimse girmez içine.
***
-Kim oraya girerse,sabah çıkar ölüsü,
Nice zenginler gördüm,eli gitmezdi cebe,
Yoksul bir komşum vardı,dağıttı gündüz gece,
Gün geldi gitti hepsi,yatarlar kabristanda,
Orda artık farkı yok,ne zengin ne fukara.
***
Topladılar dünyayı,kalmadı servetleri,
Zenginin birisi, ölümden korkar,
Dermiş ki kabir, korkunç dar sıkar,
Benimle girecek, birisi var mı?
Vereceğim ona, bütün malımı.
***
Vasiyet bırakmış, zengin kalana,
Müslüman görünür,müslüman kırar,
Sünnice yaklaşır,maskeyi takar,
Iraktan müslüman,durmayıp kaçar,
Işidin ateşi,yakar mazlumu.
Her şehirde vardır mezar mutlaka,
Kabristanlar huzur verir insana,
Mermerden evleri başında tahta,
İnsanın son yurdu olur Kabristan.
Koyuldular yollara,geldi Geliboluya,
Ahmet Muhammed Bican,bekliyordu orada,
Kitap yazmıştı yeni,takdim ettiler ona,
Hacı Bayram-ı Veli sitem etti boyunca.
Ey Muhammed-i Bican,yazmasaydın kitabı,
Karaağaç köyü, bizim Köyümüz,
Arada sırada, uğrar yolumuz,
Mezarda yatıyor, Osman Dedemiz,
Karaağaç Köyü, bizim köyümüz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!