Hiç Kimseyim Bu Günlerde Şiiri - Mustafa ...

bu günlerde hiç kimseyim agop,
bir gölge kadar var, bir nefes kadar yok.
adımı çağırsalar dönüp bakmam,
zira ismim de yorgun artık, ben de yorgun.

çok söz işittim vaktiyle,
her biri hakikat diye çıktı yola,
kimi dudağında dua taşıdı,
kimi yüreğinde hançer sakladı.
ben de insan sandım hepsini,
meğer çoğu suretten ibaretmiş.

seslere sağırım şimdi.
öyle kulak tıkamaktan değil,
çok dinlemekten usandım.
aynı yalanın farklı ağızlarda
kaç kere doğduğunu gördüm.
kaç yeminin sabaha çıkmadan öldüğünü.

bir zamanlar inanırdım.
bir çift gözün masumiyetine,
bir elin sıcaklığına,
bir sözün namusuna.

şimdi ise kahkahalara şüpheyle bakıyor,
gözyaşlarını bile tartıyorum içimde.
çünkü insan, en çok güvendiği yerden öğreniyor
düşmenin ne demek olduğunu.

gördüklerime kör gibiyim.
çünkü hakikatin de bir yükü varmış.
her perde kalktığında biraz daha eksilmişim.
meğer bilmek büyütmüyormuş insanı,
bazen yalnızca yaşlandırıyormuş.

öyle şeyler gördüm ki,
dostun düşmandan daha mahir vurduğunu,
sevginin menfaatle aynı sofraya oturduğunu,
vefanın, eski bir masal gibi anlatıldığını.

ve anladım,
herkesin dilinde başka bir Allah,
başka bir adalet, başka bir merhamet varmış.
ama iş kendi nefsine gelince
herkes kendi putuna secde edermiş.

bu yüzden sustum.

ne kavgaya hevesim kaldı,
ne kendimi anlatmaya.

bıraktım herkes bildiğini okusun.
zaten insanın en büyük yalnızlığı,
anlaşılmadığı an değil,
anlatmaktan vazgeçtiği andır.

şimdi bir köşede oturmuş,
ömrün kırık dökük hesabını yapıyorum.
kazandıklarım avuç içi kadar,
kaybettiklerim ufuk çizgisi kadar uzun.

yine de küsmüyorum kaderime.
çünkü öğrendim ki,
bazı yaralar kapanmak için değil,
insana haddini öğretmek için açılır.

ey gönül.
sen de fazla büyütme bu dünyanın işini.
gelen gelir, giden gider.
kalan yalnızca Rabb'in huzurunda
taşıyabildiğin kadar temiz bir yürektir.

varsın bugün hiç kimse olayım.
varsın adım unutulsun, sesim duyulmasın.

yeter ki hakikatin kapısında
bir garip derviş gibi bekleyeyim.

çünkü sonunda anladım ki,
insan, herkese bir şey olabilir.
ama kendine yabancı düştüğü gün,
gerçekten hiç kimse olur.

✍️