Acının kırk bin resmini çizerim sana
ama kuşları anlatamam
çiçek büyütmedim hiç
kendine bakamayan ne anlar
bir yanlışlıkla soluyorum yaşamı
hayatta kalmak—marifet diye okunuyor
yirminci yüzyılda
anladım—
dünya, sen şiir sevmiyorsun
arttıkça yalnız
sustukça silik bıraktın bizi
yüreğimizi karlı dağlarda yıkaman—
ne tuhaf
sevgili yerine acıyla seviştirmen
ne minnetim var
ne şükrüm sana
benim bu şiirden başka kederim yok
anladım—
her doğum biraz intihar
nerende saklıysa o güzel gelecekler
benden sonra
yetimlere bırak.
Kayıt Tarihi : 27.04.2026 10:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!