Helbesta Sıparişe Şiiri - Ali Fırat Dicle

HELBESTA SIPARÎŞÊ

Ev şev
Ez ne penaberî helbestekê dibim,
Belkî li kenara herî dûr a bêdengiyê xwe veşêrim.
Hin şevan
Baran tenê li ser axê nayê;
Di hundirê mirovan de jî dibare.
Tu misreyek
Dilê şilkirî nizanibe hişk bike.

Mirov hêdî hêdî kêm dibe...
Pêşî tîpek ji navê wî winda dibe,
Paşê demsalek ji dengê wî radibe.
Di dawiyê de
Ziman nikare navê kesê ku herî zêde hez jê kiriye bibêje.

Hin nav
Her cara ku têne bîranîn,
Dibin birînên ku dîsa vedibin.
Ya min...
Di destên bêrehm ên demê de
Dibe bîranîn.

Em Dibe cînava sêwî ya hevokeke tenê.
Û mirov...
Herî zêde ji xwe dûr dikeve.
Di hundirê min de
Bêdengiyek mezin dibe,
Heta çivîk jî
Ji nîştinê ditirsin.

Dilê min
Wek xanîyek e
Ku deriyê wê demeke dirêj hatiye girtin.
Ronahiya wê vemiriye,
Lê dîsa
Li vegera yekî hêvî digire.

Dîsa dizanim...
Tîp kêm dibin,
Peyv westiyan dibin,
Helbest bêdeng dimîne.
Lê evîna rast
Mirinê nizane.
Ew tenê dizane
Bi kêm bûnê bijî.

Bizane...
Ger tîp kêm bibin jî,
Hin evîn
Ji nivîsandinê dest bernadin.
Tenê
Bi bêdengî têne xwendin.
Çimkî
Hin birîn êdî xwîn nadin...
Tenê
**Evîn diêşe.**

24.07.2026