Haz/s/retim Şiiri - İlyas Payas

Sen hey kadın, perişanıma yeter adın.
Geceleri seni dinler, bak kaldırım.
Kaldırımda seni ararım adım adım.
Ben yakamoz, sensin benim mâhım.

Sen kutuplarda benim kardan evim.
Ateşin yaktı beni, kar demedim.
Kurtulmama bir kez olsun yardım edin.
Kurtuluşum sensin benim, kardelenim.

En uzun yangınısın şu kısa ömrümün.
Sensiz kaldığım gün, resmidir öldüğümün.
Ben sana hâlâ ilk günkü gibi kördüğümüm.
Şahittir göz; sensin her pikseli gördüğümün.

Anlamıyor insanlar sana olan sözlerimi.
Söndüremez hiçbir şiir içimdeki közlerimi.
Seni aradığım yollarda kaybettim gözlerimi.
Hangi antidepresan unutturabilir gözlerini?..

Bakma sözlerime; bunlar hep hasretimden.
Seni düşünüp yazıyorum en derinden.
Sen bana gelmezken ne gelsin elimden?
İhtiyacım var sana, anlamalısın sesimden.

Sen gibi bir şiire, ben gibi bir şair...
Ne varsa yazdım hayaline dair.
Gözlerin gerek bana, gerisi vesair.
Sebebi bir kadın mı bunların? Hayır.

Şiirlerim ait değil hiçbir kadına.
Sen gel, vesile ol sanatıma.
En güzel şiirler yakışır adına.
Güç gerekir şiirden kanadıma...