Hepinizi Affettim Şiiri - İlyas Payas

Ben İlyas, şiir sevenler beni affetsin.
Ben şiir de yazamam öyle; şair beni affetsin.
Redif, kafiye de bilmem ben; edebiyatçılar affetsin.
Türkçem de iyi değildir; sözlük beni affetsin.

Nasıl başlasam bilemedim; besmele beni affetsin.
İstesem de yazamıyorum; kalem beni affetsin.
Kendimi anlatayım size; dinleyenler beni affetsin.
Çok vaktinizi çalarsam; zaman beni affetsin.

Bir Haziran sabahında geldim dünyaya; Temmuz beni affetsin.
Oysa Eylül'ü daha çok severim ben; Kasım beni affetsin.
Mevsimlerle aram iyidir; yaz beni affetsin.
Bahardan çok seversem eğer, kış beni affetsin.

Geçiyor aylar, yıllar; takvim beni affetsin.
Yirmi yaşıma geldim; çocukluğum beni affetsin.
Pek sadık kalamadım; geçmiş beni affetsin.
Her istediğimi de alamadım; balon beni affetsin.

Çok zahmet verdim ben ona; anam beni affetsin.
Çok çalıştı benim için; babam beni affetsin.
Hak ettiğini veremedim; bacım beni affetsin.
Bu bayram da gelemedim; Ali beni affetsin.

Gülmek istedim hep; ağlayanlar beni affetsin.
Çok iyi ağlarım aslında; gülenler beni affetsin.
Hep mutlu oldum ben; hüzün beni affetsin.
Hüzünlü de oldum çok kere; mutluluk beni affetsin.

Çok önceleri başladım ilkokula; sıram beni affetsin.
Tek başıma oturdum hep; arkadaşlarım beni affetsin.
Çok severdim dostlarımı; unuttuklarım beni affetsin.
Unutmadım çoğunu; hatırladıklarım beni affetsin.

Haylaz bir çocuktum; uslu duranlar affetsin.
Uslu da duruyordum; haylazlıklarım beni affetsin.
Soru sorardım hocama; hocam beni affetsin.
Cevap aldım hepsine; sorular beni affetsin.

Tembel bir öğrenciydim; hocam beni affetsin.
İyi bir çocuk olamadım; anam beni affetsin.
İyi yerlere de gelemedim; babam beni affetsin.
Hayallerimden vazgeçmedim hiç; hayat beni affetsin…

Çok çalıştım dünyada; patron beni affetsin.
Pek sevemedim onu da; dünya beni affetsin.
Şiirler yazamadım ben ona; yârim beni affetsin.
Dünya yâr olur mu adama? Ömrüm beni affetsin…