Hayriye Aygül Şiirleri - Şair Hayriye Aygül

Zirvedeyim
Toroslar ayak altında
Göz alabildiğine
Sonsuz ufuklar

Yamaçlardan kayıyorum

Koca dağın zirvesine çökmüşse kara bulut
Katre katre olup yeryüzüne geri dönmüyorsa
Korkunç fırtına fırsat vermiyorsa yerdeki tohuma
Bak kurumuş filiz filiz renk renk açan kır çiçekleri

Toprak zemin tutmuyor rüzgar tohum ekmiyor

Sanma ki cennet ayaklarıma serilidir
Geceler ruhuma yazıyor çaresizliği yar
Dardayım uzat ellerini tut ellerimi biraz
Sensiz uykuları haram ettim kendime yar

Yine çöktü üstüme kapkaranlık geceler

Bencil olma seni sevenlere
Yüreğini kapatma iyiliklere
Aşırı olma hakim ol kendine
Sahip ol eline diline beline

Toplumda şans yarat herkese

Gecenin koynunda bana hüzünsün
Yüreğime koymazsam bana zulümsün
Gönül bağımda tükenmez sohbetimsin
Beni sensiz bırakma desem kırar mısın

Sevdamı tek başına koyup gider misin

Aç kalsan da hiçbir zaman el etek öpmeyesin
El etek öptükçe açlığa mahkumdur bedenin
Hürriyet kelepçesi altın bile olsa kır kelepçeyi
Çünkü özgür yaşamaktır senin en son şerefin

Kalbime akıyorsa ilmek ilmek tükenmez aşkın
Ayrılığı düşünmez sever seni delice çarpan kalbim
Akıyorsa yüreğine dolu dolu sarıyorsa beni sevgin
Kıyamet kopsa tufan olsa olsun yarim senin elinden

Her adımda adını sayıklıyorsa mecnun olmuş yarin

Salkım salkım kızıl gül ağacı
Demet demet deremedim gülleri
Dudaktan dudağa bal akarken
Sen ona o sana hep yabancı

Kaldır gözündeki kara perdeyi

Onlar,

Köy çocuklarıydı.

Kurumuş çalılar gibiydiler bozkırda.

Mevsimler geçti.
Haftalar tükendi kendince
Doldu dolacak yıl.
Bozmuş umutsuzca yar kavlini
Kader değildi ayrılık
Söz gerçeğin özüydü anlamadı