Hayriye Aygül Şiirleri - Şair Hayriye Aygül

1)
Sevdamı umutlarıma bağladım
Buket misali sarıp sarmaladım
Dünyanın çiçekleriyle süsledim
Sevgimi arasına dolu dolu ektim
Gönülbağıma itina ile yerleştirdim

Onlar,

Köy çocuklarıydı.

Kurumuş çalılar gibiydiler bozkırda.

Fırtına gibi insanlar yağıyor üstümüze
Rüzgara savrulmuş beleşler sürüsü
Tükenirken yurdumun hazanlık umutları
Leş kargaları tünemiş evlerimizin damına

Ortaçağı aratmıyor üzerindeki giysileri

Ah kalbim neden neden hep böyle inlersin
Neden gece gündüz demeden ağlar ağlarsın
Neden sende fırtınalar dinmez hep esersin
Neden neden ömrümden ömür kısaltıyorsun

Gurbet bitiyor mu sen sızlıyorsun

Sevmek tek hazine
Neyi niçin sevdiğini
bilmeden
Dalarsın balıklama
bilinmezliğe
Kavuşmak imkansız

Bürünürken ufuklar atlas rengine
Kocaman bir kum denizi uzanıyor önüne
Çıplak ayakla yürüyorsun kumun içinde
Sarılmak geliyor,ayaklara naz ve cilve

Yürü Mehmet Ağa yürü
Sarı çizmelinin kimliği
Bilinnmez bu ülkede yürü
İnsan hakkı olmaz

Tarlaya tohum ekende

Demişsin ki giderken veda etmeyi unutmuşum
Beklerken geride kırık bir saz bir kalp bırakmışım
*
Anlamadım seni,neden ağır geldi sana bu ayrılık
Acıyan yaran mı,yoksa seni ağlatan vefasızlık mı
*

tanımadığın bir alemse
sert rüzgarlar esiyorsa
bulutları yele kapılmışsa
toprak yarık yarık çatlaksa

güller açmıyorsa göncayı

Erkekler
Gidişat pek parlak değil
Altında araba
parmağında sigara
Gömlek düğmesiz
Bağır sereserpe açık