-Aşk meğer bakir değilmiş, doğurkan çocukları varmış.
Yarınlar dağıtan yârin hamalıyım. Sensizliği taşıyor, senli düşleri yaşıyorum.
Mağlup odalarında saklı hüzünlerimi siliyorum. Damlalarınla ıslattığın
vicdanımın vadilerinden geçerek üst benliğimde biriken kimlik tortularını mutlak gerçeğin ummanında yıkamaya gidiyorum.
-Bu Yüzden benden ölemezsin
Sancılı bir kalışın kısa metrajlı damlaları akar kor yüreğime. Su ile ateşin ince ince bende neticelenmesi görülüyor.
-Bırakılmış günlerin kitabındayım.Söz ile g/özün arasında nefes almaya kadim oldum. Medeni bir halin çekimde bakir ve bekar sensizliği yazdım. Din hanesine de kitapsız yazdım seni.
- Eğlenmeden önceki soyadı neydi.
metafizik dergâhındayım, ötesinde bana gelişinin tanımsız kokusu dalgalanır
bekleyişlerin helalindeyim, celalinde bende kalışın güleç gülü dalgalanır
lirik yanışların savurduğu benlik sofrasındayım, açlığımı doyurdu sevdan
sevi eksenimde dönen düşlerin döngesindeyim, solumu çizdi nefesin
Bütün şehir senden ibaretti. Şehrin tamlamasında durulanıyordu aşkın kendi duruşu. Nitel sıfatların yüreğiydin. Benden önce gelen güzelliklerin sıfatı gibi içimi tümlüyordun.
Şimdi kelimelerin uçurumundayım, düşten de düştüm.
Şimdi üşüyorum sensiz yazılan her cümlede. Kitaplara sığmıyor meramım. Yeni harfler lazım, yeni sözcüklerle
seni yazmak için. Buram buram koksun hasretin kapağı, beni anlatsın gelişin.
-Baskıya verilmiş çok satılan bir roman olsun. Kahramanı sen, kapağı sen, içeriği ben olsun.
Benden uzağa ben olsun uzaklar. Sen’den yakına sen olsun yakınlar. Yakınlarımız yanarken uzak kalışımızın buzulunda penguen olup durma. Öyle sevimli değilsin.
-Hiç kimsede olmayan kaderine kadarlar ekleyip ilgeçlerimi harcama acının sızılarında.
Felsefi tinseller-23
Döndüm dün ile ilk ben’e
O’na kalışın onsuz deminde özümün kolyesi asılı
kendinden değil kendisi
ben’den değil sensizlik
Aşk
Tanrısı istemedi cennetimi -1
Neon tanrısının ışıltısında bakışına mimlendim
Bütün ömrüne mumyalandın yüreğim
Yıpranmış bekleyişlerin süre’yyası gibi gecelerimi saydı kader. Çarpılmış bir gülün kırmızsında kendine gelir, umut.Umurumu tamir eder ufkun.
-Böyle tanımsız acılara berduş olurum.
Yitirilmişliğin düşürdüğü sevgili beni tanımaz olur.
-Sana meftun açılmış goncalar beni çağırır istendik yaşamaya.Sol yanında kıskandığım bir hayalim kervanı yürür bahtıma. Ki bahtımda senin kin çivilerinin pası puslarımı da çürütür.Pusulası ölümsüz Suna’nın ciğerinde toplanır benliğim. Yok olmaya yoksul özlemler yardımcı olur.
-En büyük aşk kentini, en küçük hırsın hırsızıyla yıkamazsın.Yolsuzluk olabilir bu sevda ihalesinde.
ay-şemi eritirken
Gelmeyişinin kopmaz kıyametindeyim
encam can kırıklarını
serencam hayal kırıklarının camı
bense pencereni kıran uslanmaz maşuk
-Hiç gitmediğim hep gittiğim yeni sende kalışların zemherisindeyim.Zehrinin aktığı sessizliği var gözlerinin diyemedikleri. Lanetler okumak defterini dürüyorum. Ahlarımın göğü seni huzurundan edecek ve sızılı kımıltısında gömecek seni aşk ve hayat.
-Dokunamayacağım passız hislerin gül pınarıyım.Gülemediğin her demin güleç kaynağıyım.
-Kelebeklerin okuduğu şarkıların dilinde seni sunmaktan kaçınıyorum
Bulutların cinayetinden sana değen doluların dolu haliyim.Dokunma isyanlarıma Elisya.
Habil’in kabulünden içtim gelecek aşkı.Habil gibi hak olana, haklı olana, ger_çek olana ulandım.
Kimi zaman sevinç,kimi zaman hüzün,kimi zaman zamansızlığın telindeydim.
-Bazen gözyaşı gölgecisiyim, bazen hüzün algıcısı. Kendimde değilim sanırım.
-Sevilebilmek dünyanın en büyük başarısı. Sevmeyen asla başarı olamaz.
Yılmaz Odabaşı:Aşkın kavgasını veremeyenler, hiçbir şeyin kavgasını veremezler; aşkın özgürlüğünü yaşamayan ve yaşatmayanlar ise, hiçbir özgürlüğü hak edemezler...
Yaşamayı onduran bir olgunun içinde yaşanacaklarım var.
Ruhumu konduran kanatların ayrıksı hislerinde kaldım. Gölgesiz özlemler yaşadım. Yaşamak, yüzdeki çizgilere renk katmaktır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!