Hafif yalnızlıkları uçurumunda
Yuvarlanıyor hayallerimiz
Anlık masallar dinliyor özümüzün bebekleri
Bekliyor her şeyi bekliyorlarımızı
bir oyalanmadan ibaretti sanki her an
şimdi sığınamadığımız bir düşün zamındayız
Herkes kendi kaderinin sıradağlarında sırlarıyla sıralanır. Kendimizle tanışmak zirvede olur. Çoğumuz kendimizle tanışmayı hep ertelemişiz.
-Ertelenmiş düşler değil yaşananlar. Ruhumuza ekilmiş yarınlar kadar kemdimize yakın yetişmek lazım.En yeşilden, en maviye kadar toprak kokmalı.Her şeyin değdiği yer topraktır.Bütün dünya toprağın özüne özetlenir.Bu özetin sahibi insandır.
Herkes kendi nefesinde tutukluk yapar. Herkes içsellerine nişan eder, herkes kendi hayal kırıklığında kırılır. Ve herkes kendine nefesinin sessizliğinde kendine yenik.Şimdi detone olduğum bu kader şarkısında hangi seni, hangi senle yaşamaya geldim.
Ektiğim aşk, bilinçaltımda güzel sevgiler fidesi olarak yeşermekte.
-Olumlu düşüncelerin meyvelerini vermek için varılışını beklemekteydi.
Yeni deneyimlerin, olguların, bekleyişlerin, rüyaların tohumu bilinç merkezimdedir.
-Özüme kadar yeşerdim seni severek.Seni sevmek dışında düşlerim olamazdı.
*Olumlu ifadelerin fidesi sendin.Sevmeyi, sevilmeyi, reddedilmeyi öğretti sevgin.Elzemdin ve beni mutlak düşlere sardın.
-Kendimle tanıştım, kendimle yarıştım.Seni bu arada biraz unutmuş olabilirim.Mistik yollarda geçiyordum.Metafizik okyanuslarda yunusluğumu eğitiyordum.
hep yarim yarim ve erken yaşanan
her sevgiden izler var icinde
çizgi çizgi ve silemiyorsun
onları bir turlu hayır olmaz
yeter yeter beni bırak seninle kendi halime
Gülcümle cemi hayatımda bir gidişat
Beni karmaşık denklemelere payda ediyor
Hep elde var elde edilmemiş duygulara
Çarpanları çarpılma sevdama özdeş duyulsamalar
Anı, ansız gibi onsuz yaşama siyahlığında yeni yarlar karayüz
Travmatik oflamalarımda gizemli bir sunuya sular sululaşır
gel ama gelmelerin gelmesinden gelen bir gelensevi olarak
çıkmazların dudağındayım
öpsem de öpmesem de öpüyor beni hayat
ey aşk, özledim senin çırpınışlarının, koynumun kuytusunda son bulmasını..
kuytuların en umulmazında bir izin izbesinde ezberlendi gidişlerim
1.
erginleşti düşlerimin düşünce savı
belirginleşti üşüyüşümün ilmi tavı
sözsüz kitapları okur, vebalının zanı
zahmetsiz umutlarını yakalar şehrinin kanadı
sensiz aşkın yoksulunu doyurur beli kavuşmalar
sadece söyleyemediklerinde kalsam,
suskun yaramın merhemi olur mu
sensizlik kadar anlamsız bir izm yokken
anlamsız kelimeler olsam felsefe beni anlar mı
İçimizde oturan elemin duyumannesi
Doğuruyor dışımızın aynalı çocuklarını
Çocuklar koşuyor güdü mağmasına
Orda ağlıyor içsel mamalar
Mamalar emanettir bir vari üstlerine
Aç kalmak bir çocuğun cüceliğidir
kanımın faylarında çoğalan yürek fiyordu
güneş doğuşundan ödünç aldığım taze hayaller
gülüşlerin kör avazında
beni sana çağırır
yadsımadığım bütün bedellerin ilgisi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!