Haydar Güner Şiirleri - Şair Haydar Güner

Gecenin çatısından sarkan
bir düşün gölgesiydim.
Geçtim aynasız koridorlardan
duvarlar adımı bilmeden yankılandı,
hiçbir resim beni tanımadı.

"1915’te geçilmez dedik…
2025’te sustuk."

1915’te,
Top mermisi, süngü, barut kokusu içinde
Dünyanın en büyük donanmasına karşı durduk.

Dağlar, yaralı bir türkünün çenesidir
Isırır karanlığı, ışımayan yıldızları
Ben ki dövülmüş bir bakırın sesiyim
Yüreğimde unutulmuş bir örs şarkısı

Toprak anamızın karnı sıcak

Bizim evlerin bacası yoktu
ama dumandan göz gözü görmezdi.
Bir soba borusuna haykırırdık adımızı
ki yankı versin diye duvarlar.
Çünkü biz,
sokak lambalarının altında doğmuştuk,

“Asfalt altı çocuklarıyız biz, toprakla konuşan…”

BİZ Kİ…
Adımızı ne devlet koydu
Ne de nüfus kayıtlarında geçti bizim hikâyemiz
Çinçin’di adımız

Sabaha yakın bir iç sesle uyanıyorum,
pencere önünde paslı bir umut.
Kar yağıyor ama kimse bakmıyor göğe.

Rüyalarla çatışan bir bedenim var benim—
açıkta kalmış çocukluklar gibi üşüyen.

“Açlıkla susturulmuş bir çocuğun sessizliği, tüm marşlardan daha gürdür.”

Bayraklar sallanıyor meydanlarda
Konuşmalar yapılıyor kürsülerde
Zafer nutukları atılıyor
Ve fonda marşlar — yüksek sesle

(“Bir çiçeği anlatırken, isyanı konuştuk…”)

Bizi "verimsiz" ilan edenler
Toprağa baktı — tohumu anlamadan
Kuraklığın ortasında
İnançla gömdük sözcüklerimizi

Tarih yürürken ağır ağır,
kaplumbağa adımlarında sürüklenirken çağlar,
kapitalizmde birden yıldırım çaktı:
hızla büyüdü ve hızla çürüdü.

Önce liberalizmin masasında

Tekeller büyüdü, sermaye kabardı.
Artı-değerle yetinmedi doymayan kursak,
ellerini uzattı uzak diyarlara;
halkların toprağını “ulusal çıkar” diye yağmaladı.

Cepheye sürülen köylü,