Hayati Kork Şiirleri - Şair Hayati Kork

Gece ağlıyor sandım damla sesi duyunca.
Sana oh olsun dedim karanlığın gözleri.
Hüznü üstüme salıp ağlatmışsın sen bunca.
Şafakları söktürüp günü almışsın beri...
h.kork

Lambaları pörsümüş kaldırımlar dibinde,
Yastığı yosunlu taş, yorganı hüzün adam…
Kalbi katran bağlamış bir resim var cebinde,
Sonsuzluğa yol tutup dümen kırışı ondan…
Hayati kork

Nasılda güneşime gölge örüp kapattın.
Hazanlara düşürdün umutlarımı kırıp.
Acıları devşirip yüreğime fırlattın.
Baharlarımı örttün kışı üstüme serip.
Hayati Kork

Yürekler yangın yeri buzullardan fayda yok.
Bu millet söndürecek gardaşinin közünü.
Felaket her neyse de imanın dahada çok.
Tutacak ellerinden kaldıracak özünü.

Sağanak bir merhamet yağdı yüreğimize.

Huzursuz bir hayatın sonuk ışığında,
Alın yazım diye yürüdüm.
Yalvardım Tanrıma; kimi kez, kimi de isyan ettim.
Acı hatıralarımla yaşadım bazen,
tıpkı ölüm hayali kuran bir peres gibi.
İçtenlikle istedim, "Keşke..." diye.

Düşen kaleler misali,
Kuşatıldı dört yanım.
Bayrak indirdim.
"Ey savaşçı,
Ateşi kes;
Teslimim!" dedim.

MAGMA....
Biraz acı çekiyorum,
yüreğim yanıyor biraz.
Kırptı sevgilerimi hüzün.
İrkiliyor merhametim.
İnsanlığım acziyette.

Uluorta düşersin aklıma.
Şehrin zebanileri kapımı çalar;
ellerinde kılıç, kalkan.
Hasretin en doruğunda
derin bir savaş başlar

Gülüp de tatlı tatlı bakma öyle be Meri.
Güzelliğin kuşanmış, kol gezer bu aralar.
Kılıç gibi keskindir gözlerinin her biri;
Olur ya, dokunursa bir gönülü yaralar.
Hayati Kork

Yaşlı gönül için için kavrulur,
Duyar çektiğinden haz birileri.
Hafif esintiyle kopar, savrulur;
Mevsimsiz yeşeren sevda gülleri...
Hayati kork