Hayati Kork Şiirleri - Şair Hayati Kork

Gönlümüzden söküp nefreti kini.
Sevgiyi dürelim GEL iyisimi.
Doğruya kıralım el ver dümeni.
Birliğe erelim GEL iyisimi.
Hayati Kork

Ben can dedim sense kötü belledin.
Sevgime karşılık zulüm eyledin.
Bana bunca acı bunca dert verdin.
Allah'tan affını dile dile git.
Hayati kork. gecenin bi vaktinde

Kör talihin çarkının dişlerine düş hele.
Unufan ufalanıp ocağında piş hele.
Çileler yumağında kalan ömrü eşele.
Dünya meşakkatini ayıkla da göreyim,
Yaradan’ı her daim sayıkla da göreyim.
— Hayati Kork

Bugün bir gül gördüm gönül tasında,
Her çiçekten bal almıştı özleri.
Renkler başkalaştı gün ortasında,
Beni benden aldı güzel gözleri!

Böldü benim gönlüm ile aklımı,

Sabrın en hasıyla kuşat nefsimi.
Merhamet aşkıyla yaşat nefsimi.
Sevgi yumağıyla sarıp sarmala.
Temizle bu bencil haşat nefsimi...

Hayat bu; varla yok arasında bir an.
Ebediyet yolculuğunda, bir anlık uğruyor insan.
Hayati Kork

Sen çimende renksin, gülde kokusun.
Gönlümü kapladın, neremde yoksun.
Hayati kork

Yaşadıkça ölüm korkusunda olmamalı insan.
Ve hiç bir can bir diğerinin canı havesine heba edilmemeli.
Zül zalime güç katıp;
Canavar olmamalı.
Zincire vurulmuş düşünceler,
Ezilen,

Kötülüğün mimarı biz.
Kirimize yetmez deniz.
Sorumluyuz, her birimiz.
Hakikate kör gözümüz.
İnsan değilmiş özümüz.
Hayati Kork

Bir bedende iki insan tanıdım.
Biri huri biri çiyan canavar.
İlk bakışta onu insandır sandım.
Meğersem insanlık onda ne arar.