Hayat Nedir Şiiri - Arzu Uschi

Gece çöktü üstüme...
Ay sustu...
yıldız küstü bana...
Bir ben kaldım kendi yolumda...
Kendi kendime sordum yine...
“Bu dünya kimin baba ?”

Çay soğudu ince belli bardakta...
Ömür dedin...
duman gibi havada...
Bir türkü düştü eski radyodan,
Garip bir bozlak, yanık bir yara…
“İnsan neden gelir dünyaya?..”

Kimi sevdaya düştü yandı...
Kimi üç kuruşun peşinde kandı....
Kimi alnına yazılmış kader dedi...
Kimi geceyi sabaha bağladı da ...
Bir lokma huzur bulamadı....

Ben bir yol gördüm...
uzun mu uzun.
Başında çocukluk...
sonunda hüzün....
Arada birkaç gülüş...
birkaç mezar...
Bir annenin duası kadar sıcak...
Bir babanın susuşu kadar ağır...

Baba…
"Hayat dediğin nedir sence?"
Neden insan en çok kendine yenik?
Neden kalabalıkta bile yalnız?
Neden herkes bir şey arıyor da
Kimse neyi kaybettiğini bilmiyor?

Dağlara sordum...
rüzgâr geçti.. !
Denize sordum...
dalga sustu... !
Bir ihtiyar dedi ki ...
“Evlat... anlam dediğin şey
Bulunan değil… taşınan yüktür.”

O gece anladım birazını...
İnsan dediğin yarım bir türkü....
Bir yanı toprak kokar...
Bir yanı göğe bakar...
Ve ömür dediğin şey baba…
Bir cevap değil belki de...
Doğru soruyu aramaktır... !

Şimdi yine gecenin bir vakti ...
Sobada köz...
Içimde sızı...
Ben hâlâ kendi kendime konuşurum:
“Bir gün herkes gider bu dünyadan…
Peki geriye ne kalır insanın?”

Belki bir türkü...
Belki bir iyilik...
Belki de birinin kalbinde...
Sessizce yaşayan bir hatıra…