Hayaller Ve Gerçekler Şiiri - Arzu Uschi

Gece, omuzlarıma ince bir tül gibi düşerken,
ben seni düşündüm…
Ben seni hayal ettim..
Belki hiç var olmamış bir adamı,
ama kalbimde bin yıldır yaşayan o sesi...
Iç sesimi...

Ben seni bir düşte sevdim...

Ay ışığı saçlarıma dokunurken..
sen geldin…
Ellerin bahar kokuyordu,..
gözlerin uzak denizler gibi çağırıyordu beni...

“Gel,” dedin,
“Hayat sadece acıdan ibaret değil ...Dedin..."

Ve ben seninle yürüdüm,
çiçek açmış yolların içinden,
ellerimiz birbirine yazılmış kader gibi.

Sen sevgiyi öğrettin bana,
bir gülüşün içinde nasıl sonsuzluk saklanır gösterdin...
Bir sabahı birlikte uyandırdık,
güneşi avuçlarımızda büyüttük.

Ben senin omzunda mutluluğun sesini duydum...
Kuşlar bizim için şarkı söyledi...
rüzgâr saçlarımızda aşkı ördü...

Ve ben sordum sana binlerce kez:

Neredeydin bunca zaman?
Hangi yıldızın altında saklandın?
Hangi özlemde büyüttün beni?
Ben seni beklerken,
sen hangi rüyada beni gördün?

Her gece içimde aynı bekleyiş,
aynı susuz soru:

Neredesin sevgilim?
Hangi yoldasın?
Ben ellerimi uzatmış beklerken
sen neden hâlâ gelmedin?

Sen gülümsedin yalnızca..
Ve...
elimi tuttun...

Birlikte hayatı gezdik düşlerimde...
yağmur altında çocuklar gibi koştuk...
deniz kıyısında umut topladık...
bir ekmeği bölüştük aşkla...
bir ömrü paylaştık göz göze..

Sen dedin ki:

“Hayat güzel,
çünkü sen varsın.”

Ben inandım... ! (Inandım)

Ben seni sevmenin içinde yeniden doğdum.

Sonra…

Bir sabah
rüyanın içinden bir sessizlik geçti....

Ellerin kaydı avuçlarımdan...
Sesin uzaklaştı...
Rüzgâr sustu...

Ve ben uyandım...

Odam karanlıktı...
Yastığımda yalnızlık vardı...
Penceremde solgun bir gün...

Anladım…

Sen bir hayaldin...

Benim özlemimden doğmuş,
yaralarımdan büyümüş
bir aşk masalı...

Gerçek ise daha sertti...

Bekleyen bir kadın vardı aynada..
gözlerinde uykusuz yıllar..
kalbinde cevapsız sorular...

Neredesin?

Bu kez rüyaya değil
hayata sordum....

Ve hayat sustu....

O an öğrendim...
bazı aşklar yaşanmaz..
yalnız düşlerde çiçek açar...

Bazı adamlar gelmez..
ama bekleyişleri insanı büyütür...

Ben hayalimden uyandım…
ama içimde senin bıraktığın o düş ülkesi kaldı...

Belki gerçek hayat acıydı..
belki aşk yalnız bir melodiydi..

Ama ben hâlâ biliyorum...
bir gün,
ya bu dünyada..
ya başka bir rüyanın kıyısında,

o el gerçekten elimi tutacak...

Ve ben yine soracağım fısıltıyla:

“Neredeydin?”
(Iyi ki geldin ...)