Hayat Defteri Şiiri - Melike Üstün

Hayatı sorardım babama,
üç sayfa ile anlatırdı bana.
Doğmak, yaşamak ve ölmek...
Bu kısacık zamanda bu üç sayfa da anlatılırdı ancak.
Hayat defteri aralanıyor kör bir sabahta,
Masanın üzerinde ki parmak tıkırtıları,
Eşlik ediyor baykuşların sinsi uğultusuna.
İlk sayfaya bırakılmış bir not var, çok eskiden kalan dostun hatrına.
Mürekkep kuru, yarısı silinmiş, kalanı hâlen umutla tutunmakta lekeli kağıda.
Bu ne bir beyit, ne bir şiir, ne bir serzeniş.
Her dokunduğum harfi çok tanıdık, her okuduğum kelime benden asırlarca uzak adeta.
Yaşamışlığım yetmiyor anlamama, yıllarım bu yol için bir geçiş bileti değil.
Parmağımı ıslatıyor ve geçiyorum diğer sayfaya.

Cümleler karmakarışık, fakat anlıyorum bende eşlik ediyorum bu yazıya.
Ey sonu kanlı hayat!
Bu şiir bana ne anlatıyor?
Dünyayı okuyor kulaklarıma
toprağın acılarına şahit kılıyor, göğün suçlu gölgesinden bahsediyor.
Anlatıyor bana gündüzün ardında ki sinsiliği, gecenin defâatle saklandığını güneşten.
Tan yeri kabardığında ve doğmaktan vazgeçtiğinde güneş,
tüm süslü aşk mektupları silinecek
Defterimiz dürülecek.
Soluduğumuz hava, annemizin yaptığı ve bizim buruklukla yediğimiz yemek haram olmasın kursağımıza.
Her koştuğumuzda, mütamediyen yere kapaklandığımızda,
kanatmasın dizlerimizi bu gözü göze göstermeyen pus.
Kapatıyorum defterin kapağını, henüz okumak için erken.
Hayat denilen bu zorlu savaşa hazırlanmasamda olur.
Ne de olsa uğruna yola çıktığımız hangi yolda harcamadık umutlarımızı, yaşlarımızı, kucağımızda hevesle taşıdığımız anılarımızı...