İnsan nedir?
Alnına çalınmış karayla,
Kanına karışmış göz yaşıyla
Doğar bir güz sabahında.
Kimilerimiz yaşamak der nefes alışlara,
Kimimiz kin güder özünde olan toprağa.
İnsandır, ağzında bir kaşık tatlıdansa,
Bir soyu kurutacak ahla çıkar yarınlara.
Sadrında bir yoklukla, yokuş yukarı koşar titrek bir küheylanla.
Ruhu debelenir avuçlarında,
Bir çilekeş şiir yatar bakışlarında.
Ademoğlu farkında, o bizi bizimle sınar, bizim putlarımızla, bizim acılarımızla, bizim yıllarımızla.
İnsan neden yaşar?
Ağardıkça saçları,
Yaşardıkça gözleri,
Azaldıkça sözleri,
Ateş onu yakmaz, su onu boğmaz,
rüzgar bedenini teyet geçer belki.
Sahi,
ayaklarımız kireç tutmuş,
tüm biletlerimiz yanmış,
en savunmasız anda,
tüm giysilerimizden arındığımızda...
Bizde bir özgürlük türküsü söyler miyiz utanmadan hayatlarımıza?
Bitti...
Hepimizin bitti hikayesi.
Elbet bir gün sona erecek vakti.
Kitabımızın en son kelimeleri...
Zikretmektir tekliği.
Kayıt Tarihi : 17.08.2026 22:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!