Hatıramda Sevdiğim Şiiri - Kasım Kobakçı

Uzaklaşıyorsa aniden sevdiğin kadın yürekten,
Gitmek arzusundan doğmaz attığı adımlar,
Kalacağına dair yeminler işitmiştir kalbi,
Ruhunu kanatmış, kırmışsındır belki de gizlice.
*
Zihnimde o var, karanlık odamda gölgelere dalmışken,
Yalnızca şahsım mıdır kederli soluyan, yığınla kalabalıklar ortasında,
Niçin şahsi çıkarlarını kovalar bütün faniler,
Hangi ara böylesine zalimleşti şu yeryüzü?
*
Susuyorsa ansızın hayatındaki melek,
Susmak hevesinden gelmez sükuneti,
Daima dinleneceği fısıldanmıştır kulağına,
İçini acıtmış, yıkmışsındır ihtimalle yarınlarını.
*
Fikrimde yârim, zifiri karanlıkta yıldızları izlerken,
Sadece ruhum mudur dertli çarpan, sayısız suret çevremdeyken,
Söyleyin niye şahsi heveslere batar tüm canlar,
Hangi çağda gaddarlaştı böyle kainat?
*
Sırtını dönüyorsa yavaşça hayat arkadaşın,
Bırakmak gayesi taşımaz kesinlikle niyetinde,
Asla kopulmayacağı vadedilmiştir ruhuna,
Parçalamış, ağlatmışsındır şüphesiz yüreğini.
*
Hatıramda sevdiğim, loş duvarlara seyre durmuş vaziyette,
Yegane acı çeken kalbim midir, yığınlarca güruh etrafında,
Niye kişisel arzularına koşar cümle ademoğlu,
Nicedir acımasızlaştı üstünde yaşadığımız alem?