Hatıralar Şiiri - Cem Eyüboğlu

HATIRALAR

Hatıralar…
Sessizce kapımı çalan misafirler gibi,
Hiç ummadığım bir anda gelirler.
Ne zaman unuttum sansam,
Bir köşeden bana yeniden seslenirler.

Bir fotoğraf sarar içimi ansızın,
Solmuş ama hâlâ canlı gibi.
Gülüşler donmuş zamanın içinde,
Ama kalbimde hâlâ atar eski hâliyle.

Bir sokaktan geçerim, dururum,
Adımlarım yavaşlar birden.
Çünkü o kaldırımda sen varsın hâlâ,
Ben yürürüm… ama geçmişimle birlikte.

Hatıralar, bir şarkı gibi bazen,
İlk notasında tanırım seni.
Ne kadar kaçsam da o melodiden,
Sonunda yine bulur beni.

Bir koku gelir rüzgârla,
Tanıdık, uzak ve yakın.
Bir anda yıllar geri sarılır,
Ve ben yine o anın içindeyim saklı.

Zaman geçer derler, izler silinir,
Ama bazı şeyler silinmez aslında.
Çünkü kalp unutmaz öğrendiğini,
Sevgi bir kez yazıldı mı hatıralara.

Bazıları güldürür, içimi ısıtır,
Bazıları yakar, iz bırakır derin.
Ama hepsi benim bir parçam artık,
Ne eksik ne fazla… tam da benim.

Bir defter gibi açılır geceler,
Sayfa sayfa dökülür geçmiş.
Her satırda bir iz, bir nefes,
Her kelimede saklı bir “keşke” ve “iyi ki” eşleşmiş.

Hatıralar, bir yük mü yoksa hazine mi?
Bazen karar veremem buna.
Ama bilirim, onsuz ben eksik kalırım,
Çünkü onlar anlatır kim olduğumu bana.

Ve bir gün, her şey çok uzak olduğunda,
Sesler bile silindiğinde zamanla,
Hatıralar kalır geriye sessizce,
Kalbimde yaşayan bir dünya olarak.