Hatice Nayır Şiirleri - Şair Hatice Nayır

Bir yangını başlatan olmak istemiyorum
Bir ölümü çoğaltan da…
Yürekte karasıyla ayrılığın
Durmak istemiyorum
Hüzünlere…

Sessiz ve kimsesiz bir sevda bu...
Yıldızlar kadar uzak...
Kanadı kırık bir kuş misali sensiz...
Yüreğinde çoktan kaçmış bir trenin öyküsü...
Kar yağıyor sevdanın en solgun yaprağına...

İsyanlarda bir kırlangıç
Hem de tek başına
Belki durulacak
Belki uçuruma…

Nöbetlerde bir kırlangıç

Kuru bir yaprak misali savruluyoruz
Sessiz çığlıklarla ordan oraya
Ölüm kokusuyla dolu acımız
Uzun soluklu bir korku
Aklımızda kalan…

Ruhumun karanlığı
Çöktü üzerime
Elimde
karayılan türküsü
Bedenim
yorgun asker.

Korkun
Elinde bir tutam yaz güneşi
Sevdanıza yamanan
Bir süs köpeğinin
Salyasından…

Gülümsedin sıcacık
Sevdamız dile geldi
Dipsiz uçurumlarım terk etti bedenimi
Cennetler ısmarladın, ömrüme ömür oldun
Sen sevdin
Gözlerime

Ben hep yalnızdım oysa, kalabalık olmadım.
Hiç gelmedi gönlüme beklediğim o bahar...
Ne aşk ile yıkandım, ne aşk ile yakardım
Hiç bilmedim sevgiler hangi gönüle akar?

Hep umudu taşıdım yüreğimin içinde

Ellerinde
ayrılığın ıslak gölgesi
Bir damla sevda olmuş tüm yaşananlar
Gidemezsin
ardından ağlarken gece
Sancısı

At kendini uçurumundan
Bil ki,
Elindeki aşk,aşk değil
Yalan yüzler yaşatmışsın koynunda
Artık gidilecek hiçbir yolun yok
Oysa ne acı ki