Geçmiş zamanların kör dehlizinde kaldı çocukluğum.
Şimdilerde kendi aşk masalımı yazıyorum.
Bir varmışla bir yokmuşla başlayan aşk hikayeleri.
Yazlar güze döneli beri kağıtsız, kitapsız kaldım.
Kırık dökük bir hece ardım, gecenin ısıslığında.
Dallarım yapraksız, dünlerim yağmursuz kaldı.
Ne kışlar, nede yazlar masum değil artık.
Kapital adamın kirli elleri ekmek bozalı beri,
Korkulu bakışlar ardında yitip gitti umutlarım.
Çocukların çoğu katıksız, kuru ekmek beslemesiydi
Oysa namuslu insana el-etek açtırmak nafiledir.
Sakın sorma mahzunluğumun nedenini.
Hileli sözler yıldırır,
Yalandan kurulmuş sevgiler öldürür beni.
Yapmacık dostluklardan buza keser ellerim.
Bir yerlere gelmeden önce,
Yıldızları sayarken ayışığında,
Bir saç tokamla bezbebeğim vardı elimde.
Birden nasıl, neden demeden,“büyüdün” dedi büyükler.
Sonra ansızın yüreğime bir gül düştü.
Gülleri tuttum içimde hiç büyümemiş çocuk mezarlarına ektim.
Ruhum yeniden firarda idi…
Eski sonbaharlardan kalma bir şarkı çalıyor sokaklarda.
Albümlerde sararmış resimler her notada dile gelir.
İlk sevenlerin gülüşleri kalır ussumuzda.
Onlar giderken sırlarını yıldızlara fısıldadılar.
O sevenler ki iki vakit arası uzayan gölgeler gibi unutulup gittiler.
Hüzün
…Göçmen kuşlarla gideli, aklım uçar gider.
Hüznüm ıslatır kaldırımları.
Şimdilerde toprağa yalnızlık ektim, baharı bekliyorum.
Hüzün yüzlü insanlarla dolup taşıyor kaldırımlar.
Bilinmezlerin ötesinde, al gelinlikli düşlere uyanıyorum.
Mevsimlerden yine güz, yine hazan…
Çok durmam buralarda,
Tan yeri ağarırken düşerim yollara.
Belki biraz mutlu, biraz da kırgın...
Çok sürmez bu bahar.
Yağmurlar düşerken dallarıma giderim.
Düşlerimi pazarlarda satlığa çıkardım,
Yağmur yağmur, bulut bulut, şiir şiir…
Düşlerim tozlu sayfalar arasında fırtınaya tutulmuş,
Kaptansız, rotasız...
Yüreğim zümrüt yeşili limanlarda aşk yorgunu
Gözlernden, Akdeniz vurgunu yemiş mavilerim
Öyle durgun ve sessiz olduğuma bakmayın
İnsanlar savaşırken, saçlarımdan incecik bir kan damlar toprağa.
Yüzyıllardır duvar diplerinde vurulurken insanlık, bu coğrafyada ne acılar çekmişiz.
O acılar ki bir orman yangını olur, büyür içimizde.
İnsanlar savaşırken, saçlarımdan incecik bir kan damlar yüreğime.
Kaçınılmaz olan o son…
Düşülecek,
Üzülecek,
Unutulacak,
Unutulacağız..
Sonra bahar gelir yeniden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!