Annemle babamın geceleri yoksulluk üzerine söyledikleri ninnilerle avundu çocukluğum.
Şimdilerde alışmışım, kumkuma kuş-kuşu gibi yalnızlıklara.
Giydiklerim, o ev benim olmadı hiç.
Benim değildi duvara astığım resimler
Geceleri gökyüzündeki yıldızları sayarken,
Uyandım, yıldızlar benim değil…
Antakya’lım uzat ellerini. Barış kardeşlik zamanı şimdi. Ayrı gayrı olmak olmaz. Kanımızın rengi aynı… Yeter ki yüksekler düşlerinin rengi olsun. Dokunduğun topraklardan bereket fışkırıyor, bak. Altınözü'nden Reyhanlı'ya, Kırıkhan'dan, Hassa'ya, Belen doruklardan ovalara, Akdeniz'e… Maviye, yeşillere bak.
Antakya'lım merhametli ellerini uzat. Birlik dirlik zamanında, uzatılan eller çevrilmez geri. Habibi-Neccar Dağlarından seyreyle dünyayı. Bil ki ayrı gayrı olandan hayır gelmez. Düğünler, şenlikler, bayramlar senin için. Çınar altından Uzun Çarşı'ya, Asi’ye, Denizciler'den, Sarıseki'ye, Doruklardan Arsuz'a, İskenderun’a, Akdeniz’e bak.
Antakyam, bütün duaların kabul edildiği şehir... Yükseklere bak, düşlerin büyük olsun. Önce sen inanmalısın buna. Eylül hazandır çabuk geçer. Bilinir ki, hiçbir savaş barışsız olmaz. Barışa yakılan meşalelerin aydınlığında, Harbiye'de, defnelerin gölgesinde durup bir soluklan. Samandağı'ndan Çevliğe, Yayladağı'ndan, Halep'e, Şam'a bak. Her yerde yangın, gözyaşı, Her yer kan-revan içinde…!!!
Antakyalım iyiliği, barışı, yaşamın merkezine koy. Zamanın kanatlarına takılmış olabilir uçurtmaların. Evinden, şehrinden, doğduğun topraklardan uzak olabilirsin. Olsun. Asma, Zeytin, Portakal dallarına tutun. Toprağa diktiğin zeytin, defne, çınar çam ağaçları gibidir özgürlük. Bu dağlara attığın tohum, saldığın kökler senin. Payas’tan Kale'ye, Erizn İçmelerine… Dörtyol’dan İlkurşun Anıtına bak.
Antakyalım, bir tarihinin kucağına doğduğunu unutma. Köklerin çok eskilere dayanır. Gördüğün dağlar, tırmandığın doruklar, ovalar senin. İşlediğin toprağın her karışında senin alın terin var. Menekşeler açan yüreğinle, gâh gülüp gâh ağlamışsın, ne fark eder. Derin kökler salmışsın dört bir yana. Amik Ovalıysan, Amanos dağının dizlerine yasla başını. Hataylı isen hayalin büyük olsun. İskenderun, bakire kızın incili gerdanıdır. Akdeniz'nin koynunda, ışıl ışıl bak.
Antakyalım, kök saldığın yerlerde dur. Veyahut bağbozumu zamanlarında, bir Antakya masalı anlat çocuklarına. İçinde bütün renkler olsun. En mavide olsun Akdeniz… Ayşe’yi, Hanna’yı, Fatma’yı, Heleni’yi… Reyhanlı'lı Meryem Hatun'u, Altınöz'lü Akil Sakt'ı, Samandağ'lı Cemil Hayek'i, Dörtyol'lu Karahasan Paşayı, Kara Mehmet Çavuş'u anlat. Hiçbir savaşın sonu barış olmadan gelmez.
Aforizmalar
Güne mavi-yeşil düşlere uyandım.
İçimdeki maviye düşkün çocuk “gülümse” dedi usulca.
Kuş cıvıltıları tüm seslerin ötesinde..
• dışarıda yağmur var
• yüreğime bir gül düşüyorken
• ah bu düş kırıklıkları
• milyon ışık yılı uzak yıldızlar kadar gerçek
• gidip gölgesiz ağaçlara sarılıyorum
• hadi tut ellerimden bebek
Güneşi kutuplardan
Yıldızı gözlerinden derlemek isterdim sevgiyi
Kararan umutları beyaza çevirip,
Çiçekli bahçelerde demli bir çay içmeyi,
Ay ışığı senfonisinde sabahı düşlemek isterdim.
Hüzün olmayan gözlerden,
Sevgi geniş zamanlara yayılan yaşama biçimidir.
Böyle yaşadıklarımızdan öğrendiğimiz çok şey vardı.
İç çekişlerde ateş çemberi içinden geçmişizdir.
Ya da bir gül bahçesinde dibe vurmuşumdur bazen.
Uzak oluşlarımızda çareler çaresiz, sorular yanıtsız kaldı.
Sevgili deli kız Münire…
Nedir çektiğimiz şu akıllılardan?
Deliymişiz avare avare dolaşırmışız yollarda,
Sevdiklerimizi deli deli severmişiz küçük aklımızla
Söylesene, kime ne bundan.
Hiç hesapta yokken, bir kadın çıkıp durdu yoluma ..
“Ey kadın, şiir yazıp durma!
Şiirler asabıma dokunur” dedi, dudak bükerek.
Şiir, “iyiliğin mayasıdır” dedim seslice.
Ve yüzyıllardır kadın çığlığıyla demlenen bir şiir daha yazarak,
Ona, dağlar deviren bir gülüşle yol…
Nasılda geçiverdi yıllar?
Ellerimizde yapmacık sevgiler,
Acılarla sevinçlerle dolu…
Bir zamanlar diliminde sahte mutluluk şarkıları,
Evlerimizde yapma çiçekler çoktu.
İçim kanatlı sevinçlerde bu gün.
Akdeniz ise mavide…
‘Susma’ dedi yüreğim.
Durma, bağır çağır seslice.
Koş koşabildiğin kadar.
Gücün, soluğun yettiği yere kadar “sev” diyordu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!