Hasretim Şiiri - Cem Eyüboğlu

Hasretim

Kaldık yine baş başa,
Sessizlikle aynı sofrada oturuyoruz.
Masada bir tabak eksik,
Ama en çok içimdeki yerin boş.

Koltukta yarım kalmış bir hayat var,
Sanki birazdan kapı açılacak da
Sen içeri gireceksin gibi…
Ama zaman çoktan susturdu ihtimalleri.

Adını anmaya korkuyorum bazen,
Sanki söylesem dağılacak her şey.
Oysa unutan ben değilim,
Sadece alışıyor gibi yapıyorum.

Geceler daha uzun artık,
Rüyalar daha kırılgan.
Gözlerimi kapattığımda tek bir dilek var içimde:
Bir kez daha görebilmek seni.

Ne bir iz kaldı senden geriye
Ne de tutunacak bir ses…
Ama içimde,
Hiç dinmeyen bir çağrı gibi yaşıyorsun hâlâ.

Herkes unutulur diyorlar zamanla,
İsimler silinir, hatıralar küllenir diye…
Oysa sen,
En derin yerimde hâlâ ilk günkü gibi.

Ve ben biliyorum,
Bu hasretin bir sonu yok.
Ne zaman geçer diye sormuyorum artık,
Çünkü bazı duygular geçmez…
Sadece insanın içinde yaşamayı öğrenir.