Harakiri Şiiri - İlyas Payas

Kendi yağım, kendi tuzum,
Sana kavrulurum, kuzum.
Aşk aşımı tencereme,
Gölgen düşer pencereme.

Kızsam da kıyamam, sence neden?
Kızsam, sonra el ne der?
Seviyorum seni saçlarının telince.
Boynum sana kıldan ince.
Mutluyum seni düşününce.

Huzura ramak kaldı,
Fakat sen gel önce.
Sensiz gönlüm dağlanır.
Aşamıyorum sensiz dağları.
Eritirken yağan karları,
Kalbim sana harlanır.

Belki seni çok darladım.
Ama sabrım kalmadı...
Aklım, hayalim almadı.
Beni neden avladın?

Şimdi anladım.
Sensiz ben yarım.
Sendeki ben kadar varım.
Ne bekliyor bizi yarın?
Söyle yârim, nedir kârın?
Helâl mi döktüğün kanım?

Anla beni, kadın.
Anlatırım herkese
Nasıl beklediğimi her gece.
İsraf etmem tek hece.
Severken saçlarını,
Uyu sen iyice.

Hastalık, afet, ölüm...
Dahası var.
Uykuya sattın beni,
Yalnız koyma pahasına.
Giremiyorsam kollarının arasına,
Hasret neden var?

Hayli zamandır özledim.
Hayalini gözlerim.
Ateşin kalbimi közledi.
Yakar içimi gözlerin.
Kulaklarına ulaşmıyor sözlerim.
Her şey için özür dilerim...

Nerede hece, nerede ritim?
Nerede beat, nerede vurgusu?
Bu sevdamın sessiz sorgusu.
Yaptıkların aşkıma en ağır argo.

Bu kadar acımasız olma, ne olur.
Amacım değil karşılık beklemek.
Benimki aşk ekip taş elemek.
Verdiğim onca emek,
Neden pişirmiyor bir tas yemek?

Bütün bunları görerek
Sana geldim emekleyerek.
Ağlıyorum; evsizim, karnım aç.
Her şeye tokum ama sana aç.
Bir gün olsun şu kapıyı,
Çaldığımda aç.

Uçurumun kenarındayım.
İtme beni, ne olur; çok dik bu yamaç.
Bilme her şeyi.
Düşünme "biz" yerine.
Anla beni, koy kendini benim yerime.

Döktüğüm onca yaş,
Kaybettiğim gözlerimi,
Kim koyacak şimdi yerine?

Açtım kafesleri,
Saldım tüm güvercinleri.
Dedim, "Hâlimi haber verin."

Akrep yelkovana yaparken harakiri,
Ağlamak istiyorum artık,
Haykırırken sevincimi...