Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

SEVDİĞİM

Kötülük nedir bilmez, kanatsız melek sanki
Temiz kalpli, şefkatli, rânâ yüzlü sevdiğim.
Benzerin az bulunur, öyle alımlısın ki
Kıyaslamam kimseyle, bulut gözlü sevdiğim.

SİTEM (2)

Boş yere akıtma gözünden yaşı
Sil; ağlama dedim, silemem dedi.
Bana karşı senin sitemin yeter
Gel; ağlama dedim, gelemem dedi.

TEHLİKELİ İKİ T (*)

Hayatımız üç dilimden ibâret
Biri bugün, biri yarın, biri dün.
N’olur dostlar üç beş günlük dünyada
Hiç akmasın, ne gözyaşı, ne de kan.

TÜRKÜLERİMİZ

Zamanla eskimez, o dünden beri
Bizi çalar/söyler, türkülerimiz.
Düğünde/seyranda, neşe saçarlar
Gönlümüzü eğler, türkülerimiz.

AĞLAYAN GÖZLER ve BİZ
.
Ağlayanlardan değil de, keşke sizlere hep gülenlerden bahsedebilseydim, ama nafile. Öyle bir hale gelmişiz ki, yaşanan olaylar karşısında bırakın gülmeyi, ağlayacak halimiz dahi kalmamış. Evet biz ağlamayalım da kimler ağlasın, “parya” konumuna düşen hâlimize...
.
Bakınız:
.

ADAM GİBİ ADAMLAR,
GÂLİBA MAKBERDEDİR

İyiler iyi atla, gittiler o diyâra
Adam gibi adamlar, gâliba makberdedir.
Çilesiz, meşakkatsiz, varılır mı hedefe?

ÂLEM SANA MEFTÛN YÂ RESÛLULLAH

Ne de mutlu olur seni yazdıkça
Kalem sana meftûn, yâ Resûlullah.
Geceli/gündüzlü seni metheden
Kelâm sana meftûn, yâ Resûlullah.

ALLAH’IM

Kelimeler yetmez seni övmeye
Yüceden de yüce, daha Yüce’sin.
Arş-ı âlâ, Sidre senin eserin
Yüceden de yüce, daha Yüce’sin.

ÇEŞM-İ ŞEHLÂ –V-

Sana canım kaynadı, daha ilk gördüğüm an
Aşkından deli oldum, çeşm-i şehlâ bakışlım.
Nasıl oldu bilmem ki, öyle çok çok uzaktan
Itır kokunu aldım, çeşm-i şehlâ bakışlım.

ÇÜŞ DERSEN (*)

Kendi çıkarı için, birbiriyle tepişen
Eşeklere çüş dersen, toplumda yerin olmaz.
Neme lâzım değil de, bana lâzım diyerek
Her tavuğa kiş dersen, toplumda yerin olmaz.