Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

ÜÇ BÜYÜK DÜŞMAN

İnsanları birbirine düşüren
Fakirlik, tefrika, illâ cehâlet.
Yuvayı dağıtıp yetim bırakan
Fakirlik, tefrika illâ cehâlet.

ŞİİR BİZİM NEYİMİZ?

Acısı, tatlısıyla geride bırakılan
Şiir bizim neyimiz, mâzideki izimiz?
Dünden beri dinlenir bestesi, güftesiyle
Şiir bizim neyimiz, hem sazımız, sözümüz?

ŞİİR

Bâzen geçicidir, bâzen kalıcı
Gençlikte herkesin, bir hevesidir.
Dünden beri böyle, o insanların
Bâzen sevincidir, bâzen yasıdır.

SEVİLMEZ Mİ HİÇ?

Cıcıl cıvıl öten kuşla birlikte
Ağaçtaki yaprak, sevilmez mi hiç?
Bize rızık veren Hak’kın emriyle
O kapkara toprak, sevilmez mi hiç?

SEVGİ

Akılla, kalple seven, kalp durur, us unutur
Eğer sevgi ruhtaysa, ne unutur, ne durur…

09/07/'10

UNUTMA

Kullukta esas olan, hem itaat hem tâat
Namaz beş vakit farzken, ahlâk yirmi dört saat…

17/07'14

UTANACAK,
YÜZÜ VARSA UTANSIN

Kalem varken, çocukların eline
O taşları, tutturanlar utansın.
Acımadan, jandarmaya, polise

UNUTMA -II-

Kâtillere acımak, mâsumlara ölümdür
Bir zâlimi affetmek, bin mazluma zulümdür…

01/02/’11

UNUTMA

Vakti gelmemiş ise gül açmaz bülbül ötmez
Tahsil cehli giderir insanlığı öğretmez...

16/11/’15

UNUTMA

Kaybeden mazlum değil, hep zâlimdir Vallâh’i
Onun arkası varsa, mazlûmun da Allâh’ı…

11/03/’10