Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

EMELİME KAVUŞSAM

Olmazlar olur olur, ümit kesilmez Hak’tan
Rabbim nasip eylese; emelime kavuşsam.
“Canım, efendim” dese, her fırsatta o bana
Sevdiğini söylese; emelime kavuşsam.

FİL, AYI ve MAYMUN AVCILARINA DİKKÂT!

Bu yazımı hikâyecikler ile süslemek istiyorum.

Önce ‘fil’in hikâyesi:

GÜZEL YAŞA

Dünya ekin tarlası, âhiret hasat yeri
Orda gülmek istersen, hayâtı güzel yaşa.
Ömrünün âhirinde, can boğaza gelince
Güzel ölmek istersen, hayâtı güzel yaşa.

Gülüm (2)

Olur ya eskaza güzel gönlünü
Benden başkasına verdin mi gülüm?
Sen de benim gibi ilk gördüğün an
Aşkın bahçesine girdin mi gülüm?

GÜL-İ RA’NÂ –III-

Uluorta her duyduğun şeyleri
Sen kafana takma, dilber-i ra’nâ.
Ne olursun eften/püften şeylerle
Şu gönlümü yıkma, dilber-i ra’nâ

HASRET GİDİYOR…

Kıskançlık, kin, nefret arzı kapladı
İnsanlık sevgiye hasret gidiyor.
Bir tuğlanın ötesinden haber yok
Sıla şöyle dursun gurbet gidiyor.

HAYÂTIM

Daha yeni tanışmıştık, görünce gönlüm ısındı
Çekinerek beni sordu, hayâtıma hayat oldu.
Tatlı dille, güler yüzle, saygıda kusur etmedi
Birden bana kıyam durdu, hayâtıma hayat oldu.

Namaz için, cenâzesi câmiye
Her geleni şehid sanma îman şart.
Çiçeği burnunda daha genç diye
Her solanı şehid sanma îman şart.

İnançsızın secdedeki başı da

YILBAŞI REZÂLETİ

Bir Ocak’da yılbaşını kutlamak
Ner’den çıktı bilmiyorsan araştır.
Çam devirip sonra onu süslemek
Bir mümine yakışır mı araştır?

YETER Kİ GEL DE

Akbaşlı dağları, aşar gelirim
Ey canım, Cânân’ım, yeter ki gel de!
Naza ne gerek var, her şey ortada
Ey benim, Cânân’ım, yeter ki gel de!