Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

FİL, AYI ve MAYMUN AVCILARINA DİKKÂT!

Bu yazımı hikâyecikler ile süslemek istiyorum.

Önce ‘fil’in hikâyesi:

GÜZEL YAŞA

Dünya ekin tarlası, âhiret hasat yeri
Orda gülmek istersen, hayâtı güzel yaşa.
Ömrünün âhirinde, can boğaza gelince
Güzel ölmek istersen, hayâtı güzel yaşa.

Gülüm (2)

Olur ya eskaza güzel gönlünü
Benden başkasına verdin mi gülüm?
Sen de benim gibi ilk gördüğün an
Aşkın bahçesine girdin mi gülüm?

GÜL-İ RA’NÂ –III-

Uluorta her duyduğun şeyleri
Sen kafana takma, dilber-i ra’nâ.
Ne olursun eften/püften şeylerle
Şu gönlümü yıkma, dilber-i ra’nâ

HASRET GİDİYOR…

Kıskançlık, kin, nefret arzı kapladı
İnsanlık sevgiye hasret gidiyor.
Bir tuğlanın ötesinden haber yok
Sıla şöyle dursun gurbet gidiyor.

HAYÂTIM

Daha yeni tanışmıştık, görünce gönlüm ısındı
Çekinerek beni sordu, hayâtıma hayat oldu.
Tatlı dille, güler yüzle, saygıda kusur etmedi
Birden bana kıyam durdu, hayâtıma hayat oldu.

Namaz için, cenâzesi câmiye
Her geleni şehid sanma îman şart.
Çiçeği burnunda daha genç diye
Her solanı şehid sanma îman şart.

İnançsızın secdedeki başı da

O SONRA

Önce bireyden başla, önemlisi bu iştir
İnsanlığı değil de, sen kendini değiştir…

14/07/'10

ÖLÜR MÜSÜN SEN?

Kara gözlerine kurban olduğum
Bir tebessüm etsen, ölür müsün sen?
Cânân’ım diyerek bağrına bassan
Canı cana katsan, ölür müsün sen?

ŞEREF(SİZ) SİNİZ

Gül dalı dururken, kel karga gibi
Çöplük dittiyseniz, şeref(siz) siniz.
Ebu Cehil gibi, hem de bilerek
Hakk’a çattıysanız, şeref(siz) siniz.