Tuğrul Beyin atının heybetli yürüyüşüne bakıp
Çağrı Beye yol gösteren Harekan-i ve dahi Beyazıt-ı Bestami’ydi
Onların Malazgirt’ten Konya ovasına yolculuğunu başlatan…
Süleyman Şah mı şu sesini duyduğum yiğit kahraman?
Cengaver yiğitlerin elinden tutup Fırat’tan geçirerek
Çağları, ovaları, dağları birlikte aşan
Bırak diyor bana kahrı,
Oysa onun beni bırakmadığını
nasıl anlatacağım,
Her gün gergef gergef
işlenen çilenin soğuk yüzünü
O günleri hatırlıyorum.
Karanlık, kırılgan, yorucu zamanları.
Sonra bir anda sen beliriyorsun,
Ve hayat bir anda duruyor.
Gözlerin bana değince
İllallah diyor dağ ile taş
Anlamaz gönül ne fayda
Başımızda ağır telaş
Aldırmaz, bakmaz yarına
Ne getirecek sormaz haşa
Hiç anlamadım politikacıları
huzur getireceğiz diye
kavga ederler
yıkarlar insanları
Sadece düşmanları ile değil
Hayatımız belki bir film değil;
ama yaşadığımız güzel günlerin
izleri yine bir yerlerde saklanıyor.
Heyhat…
Kaybolmuş gibi görünen o anlar bile
Ey ruhum, sen ne arıyorsun, eğil de usulca söyle;
beraber düşelim peşine istersen,
neredeyse orada, öyle.
Belki ele geçmez aradığın,
hazana kesilmiş payımız böyle,
Ah, özlediğim zaman…
Hatıramda yeniden canlan.
Bırak dilim sussun bu defa,
gönlüme bak—söz orada.
Ya da daha iyisi, ey nar çiçeğim,
I
Her gecede herkes yetecek kadar acı var
Dünyada fırtına, yürekte yangın,
Sorarım: niçin kavga, niçin hırçın?
Zamanın gölgesinde saklı kalan sır,
Her düşen yaprakla söner mi bu yar?
Gönlüm,
Nil kıyısında bir akşam ezanında başlıyor yürümeye,
Kahire’nin dar sokaklarında
ud sesine karışan çocuk kahkahaları
ve bir yerlerden yükselen Ümmü Gülsüm nefesiyle
yavaş yavaş hafifliyor yorgunluğu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!