Halil Yılmaz Hıtmiye Şiirleri - Şair Hal ...

Bendini yırtıp aşan
Alevden hehirler gibi çağlayan
İliklerimizden kopup gelen
Safları sıklaştırın yoldaşlar
Ziyan olmuş alın terleri, göz nurları
Her şey emeğin, emeğin olacak

Oluk oluk kanayan
Onulmaz bir yaradır sevdan
Bilirim, durulmaz benim bulanık
Koyu mavi düşlerim
Sabahsız gecelerimin simurg kuşu
Şimdi nerdesin

Burası Ortadoğu
Kenan ili Mezopotamya
Kanın, kinin, vahşetin
Ve ihanetin diğer adı
Eş başkan kaynıyor
Her köşe başı

Çapkın bir bahar akşamı
Uçurtmamı aldılar
Çocukluğumu çaldılar
Mavi boşluğa saldılar
Saymadım kaç kış, kaç bakar geçti
Eksilmedi

Bilirim
Bilemezsin
Kışlı
Kırağılı
Karlı
Boranlı havalarda

(Depremi Yaşayan Her İnsan, Kendini Bu Şiirde Bulacaktır)
Değerli okurlarım!
Bu şiirime bir soru ile başlamak istiyorum.
Soru:
Tarih denilen sonsuz zaman kavramından ders çıkarmak yerine, aradan geçen (1526) 497 yıl sonra yaşadığımız 6 Şubat 2023 depremine tekerrürdür diyenler; Doğanın şaşmaz kurulları ile Tanrı’nın verdiği aklı, bilim ve teknolojiyle birleştiremeyecek kadar Sefil akıllarını dogmalara kiraya verip; “Yazgı – Kader” savlarına sığınarak hurafeler denizinde kulaç atmış olmuyorlar mı?

Zor sanat şu mahpusluk
Dayanılmaz
Ne doyumsuz duygu
Sevgilinin ardından hüzünlenmek
İç çekerken erimek

AKILLAR DA İPOTEKTE

Şimdi yurdum gibi
Akıllar da ipotekte
Vicdanlar satılmış
Düşünceler zincirli

Başı
Duman duman
Sise, maviye batmış
Mor bulutlu

Mitolojik çağlarda
Sonsuzluk ikliminin
Acılı, düşsel kahramanları
Defne ve Apollon’un
Kavuşmasız mitolojik aşk masalı