Halil Manuş Şiirleri - Şair Halil Manuş

Sözümü atma yabana
Azda olsa öz söylerim
Kulak ver anne, babana
Uzatmadan tez söylerim.

Çok söylemişimdir belki

NEM KALDI?

Her derdini çekerdim de
Çekecek halım mı kaldı?
Gonca güller dikerdim de
Dikecek dalım mı kaldı?

…
Mezarda kan terliyor babamın iskeleti;
Ne yaptık, ne yaptılar mukaddes emaneti?
Ah, küçük hokkabazlık, sefil aynalı dolap;
Bir şapka, bir eldiven, bir maymun ve inkılâp…
N.F.K

Halkların kardeşliği falan-filan
Ustaca uydurulmuş onca yalan


Ne kadar yem atılmışsa yutmuşuz
Halkçı masallarla uyutulmuşuz.

Nedir sende ki bu telaş
Hiç kimseyi görmez gözün
Ömür biter yavaş yavaş
Ne bahar kalır ne güzün

Sanma sakın daha erken

Boş kalacaktır elin
Çekmez isen zahmeti
Bilmem ne olur halin
Görmez isen rahmeti

Mal seninse de yeme

Kaf dağında aşk okuyla vurulan
Yüreğime; birde sen vur, ne yazar?
Yıllar yılı dilden dile duyulan
Şu halimi; birde sen gör, ne yazar?

Hangi çiçek susuz kaldı solmadı?

ÖĞRETMENİM

Anlattığın bu dünyayı
Gezeceğim, öğretmenim
Yapılacak her hatayı
Sezeceğim, öğretmenim.

Bakma tenimin kara oluşuna
Sana vurgun yüreğim var içinde
Dinle, şahit ol aşkla vuruşuna;
“Söylemedin sevdiğini niçin” de

“OĞLUM! BAK GİT” DENMEDİ Mİ?

Ne bu pervasızlık böyle
“Oğlum! Bak git” denmedi mi?
Tahrik edip durma öyle
“Oğlum! Bak git” denmedi mi?