Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Ben severim rahvan giden doratı
Ben istemem dörtnal giden bir atı
Bulamazsın onda doratta ki rahatı
Atam gibi tercih ederim rahvan atı

Cins atlar ki iyi tayı da doğurur

yine çiçeklerimin rengide solmuş
her bir yaprağı yerlere düşmüş
hayallerim bile kaybolmuş gitmiş
kendini çöllere atmış bu gönül

acılar içinde sadece acısın işte

Bugün bir şanlı destan yazıldı Aziziye Tabyalarında.
Paslanmış palalar sıyrılmıştı o gün çürümüş kınında.
Savaş meydanında bacımın balası sırtta.palası elinde
Dadaşın kızı destan yazıyordu Aziziye Tabyalarında.

Salayla coşmuştu dadaş koşuyordu savaş meydanında.

Issız bir köşede olsa yine sen varsın
Müminin aklında fikrinde yine sensin
Allah’ım dostların elini açmış duada
Rabbim dostlarınla buluştur Kabe de

Nefse uydurup ta ayırma yolundan

Ey şehri İstanbul o kadar güzelsin ki aşık ettin beni
Sevdiğim çamlıca tepesinden seni seyre dalarken
Hülyalara dalıyorum gemiler mavi sularından geçerken
Bir dakika kalsa ömrüm elimde olsa sende geçiririm
Ömrümün nasıp olan son suyunu sende içmek isterim
İstanbul’um en güzel kadından da o kadar güzelsin ki.

Her şiirimin mısralarında
Her şiirimin hecelerinde
Her şiirimin her bir harfinde
İyi bakarsan sen varsın dost

Halil Çolak 253.2006 Ankara

Bırak göz yaşlarını
Bırak, aksın
ellerin duadan
asla inmesin

göklerden gelen

Su değil,bu hayatındır akıp ta giden
İşittiğin Cin’de inleyen Türkün sesidir
Duyarsız insanlık vahşeti de seyreden
Vahşete başkaldıran halkın isyanıdır...

Sarhoş değildim, içmeden sarhoş ettiler
Ben Vatanımın yollarında izi kaybettim,
Hanlarımızda konaklayalım dedim beyler
Yattığımız o güzel Hanlarımı kaybettim!

Anladım, hangisi gerçek, hangisi yalan

Kullar görmek ister yattığın dergahını
Terk ederler giderler sevdiği servetini
Hakka da varmaktır halis olan niyetleri
Gül kokulu benim can Muhammed’im

Adını andıkça canım canıma can katılır