Halet-i Ruhiye Cem’i

Bazen güzeldir her şey
Güneş batıdan doğsa
Şaşırmazsın inan bana
Umut kaçar gönlüne
Kalakalırsın oracıkta
Umutsuzluğun kalesinde
En umulmadık o anda
Anlamsızlığın ortasında
Baskına yenik duygular
Bir kez dalgalanınca
Göğsünde düğümlenir
Bir nefes bir nefes daha…
Hiç mi alışmadı yüreğin!
Damlası umudun yakar
Alışmayınca can evin
Bu yangının alevinden
Ayaklarından, başına
Tenini de gönlünü de
Kara bir bulut kaplar
Gözlerinde yağmurlar
Kaçınılmaz patlamalar
Kifayetsiz kalır anılar..
Oysa ne toprağın zamanı
Ne de şimdi ansız uçmanın
Gelen geldiği gibi gider
Her gidenle de bir parçan
Sen tek kalırsın geride
En büyük tesellin de
Yağmurdan sonra kokan
Topraktır canlandıran
Yeterki yağmur yağsın
Çiçek çiçek açar bahar
Işık sağanağından
Kara bulutlar tüle döner
Gönlün ferahlar ve açılırsın
Bir bilsen, her şey değişir
Zaman değişir mekan da
Giden her parçanla eksilirsin
Ama
Durabildiğinde ayakta;
Hayatta…
Gençmişsin ihtiyarmışsın
Geçmişsin çok şeyden
Farketmez
Sen de değişirsin zamanla
“Halet-i ruhiyen” işte bu
Anlasana!
Yüzünden anlaşılır en fazla
Gözden kalbe bir yol var ya
Bunlar hep göğün
Kalbe ekip biçtiğinden
Bir an bile olsun vazgeçmeden;
Ya göğe bakmayacaksın ordan,
Ya gözünü ayırmayacaksın ondan…
Cpt. Yılmaz BEKTAŞ

Şair notu:
Halet-i ruhiyene kapılmadığın
Gönlünü göğe çevirebildiğin an
Topraktan başaktan yapraktan
Her şeyle yeniden başlar insan