Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Ben, derbeder, sönük, bitmiş yangınım,
Savrulup uçuşur solgun küllerim.
Senli hülyalara artık dargınım,
Yazık, kurudu bak, pembe güllerim...

Ben ki, yağmurlarda yeşerdim, açtım,

İstediğim fazla değil, biraz mutluluk,
Biraz şefkât, tatlı söz, biraz da sevgi
Ne şöhret istedim, ne para na pul,
Bir sevgili, bir yuva, biraz da sevgi.

Tertemiz, küçücük, güzel bir evde,

Günün saçları ağarıyordu, geceye inat...
Ellerim üşüyordu.
Suskundum, sesim çıkmıyordu,
Ya da ben duymuyordum...
Sırtımda karıncalar gider gibiydi...
İsyânımın çığlıklarını içimde boğdum,

Hüzün şarkıları söyletme bana,
Aşkı ilmek ilmek dokuyorum ben.
Çekme gözlerini, bir bak yüzüme,
Sevgini yüzünden okuyorum ben.

Uzattım elimi hadi tut biraz,

Dışarda deli fırtına,
Acı yüklemiş sırtına.
Ayağında yarım pabuç,
Dertleriyse avuç avuç.

Saçları kardan da beyaz,

Döküldü sözler istemeden etrafa,
Koştu ellerim topladı, vurup ağzıma dört yandan,
Getirdi hizaya.
Yeri geldi,
Bir sürü sözcük
Koştu ardı ardına.

Bir gülüşü vardı, çiçek açardı,
Hoplayarak yürür, neş'e saçardı.
Peşinden koştukça, zâlim kaçardı,
Ne olur yâr, benim ol diyemedin...

Dalmış uzaklara ceylân gözleri,

Solgun merdivenlerde bir yığın anı,
Gözlerimde uzak, soluk bir hayâl,
Gümbür gümbür yüreğim bilmem ki neden,
Kırık- dökük duygularım…
Bu yollar, taş duvarlar,
Yeşil bahçeler…

Ne günlere geldik, şaşıp kalırım,
Gördüğüm gözler hep bakıyor üzgün.
Çok dertlerle ben de hemdem olurum,
Kime sorsam, söyler, bu senin yazgın...

Dertler yumak yumak, saçlarda aklar,

Durgun sularda sessizce açmış bir çiçek...
Büyüyememiş, solgun bir nilüfer...
Öyle bir sis içinde kalmış ki güzel başı,
Kulaklarında yankılanıyormuş sesler...
Kurbağaların, sivrisineklerin,
Durgun suların boğuk uğultusu...