Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Ömür yollarında uzun, upuzun,
Taşlı, dikenli, kanatan, acıtan yıllar.
Bir ucunda ben, bir ucunda sen,
Ulaşmak için menzîle bu beden
Ne gemiler yaktı bir bilsen.
Ne dar kapılardan geçtim ben,

Gönül kuşu yüksek yüksek uçarken,
Bir dala kondu ki, dal onun değil.
Bir yol bulmuş, tutmuş yolu gidiyor,
Biliyor gittiği bu yol, yol değil...

Gönül kuşu kanat açıp uçmadan,

Yağmurlar bekliyor, bütün umudu
Büyüyüp, serpilip bir ağaç olmak.
İnce, nârin bir fidan, uzun kolları,
Gülümseyip kolluyor giden yolları…
Kaçamak bakışlar gelip geçene,
Dudağında hâlâ o gülümseme…

(Akrostiş)

Canımdı o, cânânımdı, ciğerpâremdi,
Ümidimdi, her şeyimdi, o bir tânemdi.
Nasıl yanmaz buna kalbim, uçup da gitti,
Elem yıldızı gibi kayıp da gitti.

Çizgiler ki hayatta zikzaklarla dolu.
İner, çıkar, titrer, kısalır, uzar.
Ne çok inişler, ne çok yokuşlar,
Bir aşağı, bir yukarı,
Solar tomurcuklar,
Dümdüz bir çizgi ki ölüm,

Yorgun, tutkulu,
Ceketi bir omzunda.
Her adımında
Umutsuzluk düşüyor ardı sıra.
Kaldırmış omuzlarını
Söyleniyor bezgin, kendi kendine.

Ayağında yol gibiyim,
Kurumuş bir dal gibiyim.
Yalpa vuran sal gibiyim,
Bilmiyorsan ölmek gerek...

Hoca ahmet Yesevî'dir vakfın güneşi,
Orta Asya Türkleri'nden yoktur bir eşi.
Can dostuydu fakir, yetim, çâresiz onun,
Âlim Baba Arslan gelip, göstermiş yolun.

Ahmet Yesevî'nin adı âlemi sarmış,

Bulutlar yığılmış hep bir arada,
Dua ederler eller havada.

Göklerin gözleri yakan kor yıldız,
Işıl ışıl bakan neş'eli bir kız.

Bir dalgakıran gözlerin,
Ne kadar büyüse yüreğimin dalgaları,
Çoğalsa fırtınalarım,
Takılıp gözlerindeki limanlara,
Durulurum...