Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Bir yürek çırpınışı;
Sevginin kanatları vuruyor...
Kendi ellerimde yazdığım ferman...
Ah! Aman.... Aman!
Kalmadı derman...
Yoruyor beni, yoruyor...

Cemreler düştü, ısındı hava,
Isındı toprak, çağlayan sular
Yüreğimde sanki bahar sevinci,
Gözlerimden gitti mahmur uykular...
Tatlı bir gülümseyiş sardı yüzümü,
Aynadaki gözlerde ışıltılar,

I.
Gözlerde yalnızlık,
Duvarlar ardında mutsuzluk,
Duvar diplerinde açlık.
Duvarlar ardında insan sesleri,
Geceye karışan sesler.

Lâcivert gözlerde engin denizler,
Engin denizlerde acıdan izler.
Gitmiş, gelmeyecek anneyi gözler,
Yaralı yüreği yanıktır çocuk.

Ağlasa duymazlar hıçkırığını,

Ellerim,
Anlatıyorlar söyleyemediklerimi.
Konuşuyorlar istemesem de.
Benim için yalvarıyorlar sana.
Ya da başbaşa verip parmaklarım,
Düşünüyorlar bir an,

Elimin tersiyle
İtsem acıları,
Şöyle bir itsem...
Sonra,
O uzun yoldan
Gitsem, gitsem...

ESKİ FOTOĞRAFLAR...

Bir antikacı dükkânında gözüme iliştiler. Tozlu, eski konsolun üstünden öylece bana bakıyorlardı.
Ne garip, sanki gözlerinde, gözyaşları vardı. Çakıldım kaldım karşılarında. Yavaşça uzanıp elime aldım. Önce hiç görmediğim, ama, beni müthiş etkileyen, kendine çeken bu yüzleri, bakışları inceledim. Sanki hayattaydılar, canlıydılar.
Bakışlarıyla bana bir şeyler anlatmaya çalışıyorlardı.

Yarı çapkın,
Yarı mahcup bakıyor.
Salıvermiş boyalı saçlarını.
Çiçeklerle bezenmiş yemenisi.
Boynu boncuk, kolu boncuk
Sıra sıra.

Yağıyor lâpa lâpa, örtmek ister gibi kar,
Kim bilir nerelerde, ne yanan yürekler var.

Saklamak ister gibi, acı, keder, karayı,
Usul usul kapatır, sarar sanki yarayı.

Geçerken yanından bir şadırvanın,
Duyuyorum yüreğimde Yunus’u.
Üstüme siniyor geçen kervanın,
Fesleğen, menekşe, lâle kokusu.

Şu ahşap köşk, büyük bahçe, çınarlar,