Ya Rabb!.. bize verdin, Covid ondokuz
Tövbe ettik gayri, isyanda yokuz
Aldık mesajını, şükrettik tokuz
Acze düştü kullar, Sen “Etme” Ya Rabb!...
Sen yaratan “Hâlik”, bizler yaratık
Nasıl dayanır ki, bu vahşete can
Dinmek bilmiyor ki, her yer yine kan
Değişen fazla yok, yer adı Silvan
Yanarak can verdi, onüç Mehmetçik! ...
Kırmızıya çaldı, bir bak yeşil çim
İçimde sır idi, yazıya döktün
Sana söylemeye, gelmiyor kalem
Doldu işte İçim, yüreğim söktün
Niye hemen yazdın, demeden kalem
Heceler ağzımda, sapan taşı mı
Bir mabeyni vardı bir de odası
Tabanı topraktı, yoktu halısı
Şimdi dört artı bir, çok da odası
Huzur yok hanede, n'olsun dahası!...
Kilit vurduk eve, tâ dış kapıdan
Söyle, neyleyim ben virane evi.
Babam da terketti, ölünce ANAm,
Söyleyin neyleyim ben metruk Köyü..
İnsan cesedini, köpekler yiyor
Vicdanı dinleyen, vahşet bu diyor
Kafir zulmederken, müslüm susuyor
İnsanlık donarak, öldüGazze'de1...
Şükrü unutmayın, karnınız toksa
"Kul Hakkı" yım derim, hep bakın öze
itibar etmeyin her denen söze
Hakikat görünce, çıkarsın düze
Dışa kanıp özden, olmayın derim!...
Şu Kartalkaya'nın, duman zirvesi
Kalmadı gönülde, tatil hevesi
Durup ağıt yakar, dostu kirvesi
Ölüme gitmişler, tatile değil!...
Böylesi acı yok, yanıyor özler
İçimden şiir yazmak geldi yine,
Aldım kağıdı kalemi elime.
Geliyordu saat; yarım'a bir'e
Döküverdim işte, içimi şiire.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!