Ayrıyken canlar, bedenler,
Kalplerde bir koro oluştu,
Aşk uğruna, şiir uğruna,
Dostlar birleşti, Dostlar buluştu.
Aynı sazda olduk türkü,
Açar güneş gözlerini
yeni bir yaşama,
taze bir umut
yayılır sabahın ayazına,
ve bir çığlık
ağlamasıdır bebeğin,
yoğrulmuş yaşamlarda
katıksız hayattır
heybendeki azığın
önemli değildir olması
çıkanın tatlı yada acı
ihtiyaçlar belirler
Düşlerimdeki fırtınamdın,
Beni sevdalara uçuran,
Bir rüya gibi geldin,
Ve yine öylece gittin...
Yüzüne baktımı adam sanırsın,
Bembeyaz una bulamış içindeki çamuru.
Yürüyüşüne endamına bakakalırsın,
Ceketinin içine saklamış kamburu.
Ya bir çene bir çene,
Uyandığım
göğü buruk bir sabahtı
yalnızlıklara biriktirdiğim
İstanbul gibi
ağlıyordu içim
ayrılık yüklenmişti
Sensiz kaldı şimdi İstanbul'un sokakları,
Beraber yürüdüğümüz yollarda izin duruyordu,
Üzerinde yırtık entaresi, ayakları çıplak bir kız çocuğu,
Gözleri uzaklara dalmış, köşe başında ağlıyordu.
Ellerimizin kenetlenip, gözlerimizin mühürlendiği,
Özünün çizdiği ellerimde çizgisi
Ölümün fısıltısı karanlığın gölgesi
Geçmişin izleri gözlerinde aşikar
Devrildi gölgesinde büyüdüğüm çınar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!