Ben içimde büyüttüğüm sessizliğin gürültüsüne yenildim
dışardan bakınca hayat
içerden bakınca bir enkaz
Herkes kendi yarasını saklama derdinde
ben kanayan tarafı büyüttüm
Bir sabah uyanırsın,
Pencereden giren ışık yüzünü okşar,
Ama kalbin hâlâ karanlıktadır.
Çünkü bilir insan,
Işık ne kadar parlak olursa olsun,
Gölgesi peşini bırakmaz.
İnsan var, sözleri zehir saçar,
Gözlerinle bakarsın, yürek yanar.
Bir kelime, bir hırka gibi ağır gelir,
Yollar kapanır, umutlar solar.
İnsan var, sessizliği merhem gibi,
Kalbimdeki Yara
Bir bahar sabahı, gözlerinle uyandım
Kalbimdeki güneş, seninle doğardı
Ellerin ellerimde, dünyam aydınlanırdı
Şimdi karanlıkta, yalnızım ve sensizim
Ben sadece sevdim seni,
Ne bir hesapla ne de bir beklentiyle…
Varlığın iyi gelsin diye geldim,
Yanında eksilmeyeyim diye çabaladım.
Ama sen hep başka bir yerden baktın bana,
Kalbimle konuşamadın,
Aynı odada susmak en gürültülü vedadır.
Bazen gitmek ses etmez,
Ama kalmamak bağırır…
Bir bakışla çözülür, yıllarca kurulan ne varsa,
Ve o an, kimse bilmez neye kırıldığını.
Sana susarak anlattım her şeyi,
Anlamadın…
Gözümden değil, içimden aktı bu kan,
Sarılmadın.
Ben bir kere sevdim be kadın,
Karanlıkta kal, çıkma aydınlığa
Bu beddua sana, sonsuz acılar sana gelsin
Yalnızlık yoldaşınsa, dertlerde peşini hic bırakmasın
Her adımda yıkıl, düş, hiç kalkamayasın
Perdeler rüzgârı içeri almıyor,
Sokağın sesi bile unuttu ismimi.
Aynada bir yüz var, tanımıyor beni.
Geceden arta kalan ne varsa içimde,
Sabaha varmadan ölmek istiyor.
Yedi yaşında öğrendim, can yanarken nasıl susulurmuş,
Kırılan oyuncak değilmiş aslında çocukluk,
Bazen bir merdivenin başında başlar düşmek,
Ve yıllar geçer de, kimse kaldırmaz seni yerden.
Babamın gölgesinde değil, ellerinde çürüdü ilk gençliğim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!