Hakan Gümüş Şiirleri - Şair Hakan Gümüş

Ben yapamıyorum...
Anlıyor musunuz, yapamıyorum çünkü kalbim alışkın değil hesapsız insanlara,
Yüzüme gülerken arkamdan fısıldaşanlara,
Yalancı gülüşlerin altına saklanmış çıkar hesaplarına alışamadım,
Bir insanın cebine yürüyemem ben,
Yürümem... çünkü yürürsem,

Yaralı Yürek

Sessiz bir akşam vakti, hatıralar yağmur gibi
Düşer yüreğime, her damlası bir anı
Gözlerin aklımda, gülüşün rüyamda
Sensizliğin acısı, sarar her yanımı

Hayat bazen insana öyle darbeler vuruyor ki, ilk önce kalbinde açılan yarayı görmüyorsun bile, çünkü gözlerin hâlâ gidenin arkasından bakıyor, bir gün geri döner mi diye umutla bekliyorsun, fakat zaman geçtikçe anlıyorsun ki geri dönmeyecek ve o yaralar iyileşmeyi bilmediği gibi her geçen gün biraz daha derinleşiyor.

Bazen düşünüyorum, sanki dünyaya acı çekmek için gelmişim gibi, çünkü ne yana dönsem kırılan bir parçam oluyor, hangi kapıyı çalsam yüzüme kapanıyor, hangi insana güvensem arkamdan bir bıçak daha saplanıyor ve ben her defasında “yeter artık” desem de, hayat inadına üzerime geliyor, inadına canımı biraz daha acıtıyor.

Bir insanın en büyük yalnızlığı kalabalıkların içinde sessizce ağlamasıdır derler, ben bunu defalarca yaşadım; sofralarda kahkahalar yükselirken boğazımdaki düğümü yutkunarak gizledim, gözlerim dolarken kafamı yana çevirip kimseye fark ettirmedim, oysa içimden geçen tek şey, birinin yanıma oturup “korkma, ben buradayım” demesiydi.

Tane tane kar yağıyor, pencereden içeri
Sevdaya düşenin zor olur geceleri
Sen benimle yaşamaya raziysan
Sal gel ardından, tüm endişeleri

Elini koy yüreğine, yüreğin yansın

Zamanın Gözyaşları

Ay ışığı vururken, boş sokaklara
Yalnızlık sarar beni, gecenin kollarında
Kalbimde bir sızı, senin bıraktığın iz
Her adımda yankılanır, sessizliğin sesi

Sev ama karşılık bulma,
Aşkın ağırlığını taşı.
Yüreğin yansın hasretle,
Yalnız kal, taş gibi.

Özle, derinlerde sakla,

Sesinin rengi değişti, içime çöktü hece
Bir kelimeyle soldu bahar, döndü hazana gece
Gözlerin suskun konuştu, sessiz sitemin ince
Hangi dua kurtarır ki, mahşere kalan neyse?

Gece boyu bekledim, bir tek kelam et diye

Hayallerle mutluluk, bizim dileğimiz, 
Ama suçlu değil ne sen, ne ben,
Şimdi sen bensiz, ben de sensiz,
Yüreğimde koca bir sızı, nedensiz.

Ne seninle var huzur, ne de sensiz,

Kalbimin en derininde, sessizliğin içinde yankılanan bir çığlık var;
o kadar ağır ve o kadar gerçek ki, sözcükler bile onu taşıyamıyor,
her nefeste biraz daha daralan ciğerlerim,
soluk soluğa kalmış bir şarkının son notasını bekliyor,
çünkü sen, sen son nefesimsin,
yitirdiğim her şeyin arasında kalan en gerçek parıltı,

Bir gün fark edeceksin,
En ağır yük omuzlarında değil,
Söyleyemediğin cümlelerdeymiş.
Bir gün anlayacaksın,
En derin yara kalbinde değil,
Kimseye göstermediğin gülüşlerinde saklıymış.