Güz bana kaldı Şiiri - Wolf Son

Seninle sonsuz bir yaşam düşlerken
Ayrılığa giden yol bana kaldı
Çiçeği böceği sana verince
Yaprağı dökülmüş güz bana kaldı

Hergün vuslat için taviz verirken
Söylediğin tek söz; "daha çok erken"
Yaş kemale erdi, ömür biterken
Sırması dökülmüş saç bana kaldı

Bir adım atsaydın koşardım elbet
Her yeni doğan gün, taze bir kasvet
hancı diyor; "fani vakit nihayet"
Günahın vebalin hep bana kaldı

Artık ne bir umut, ne bir bekleyiş
İçimde sessizce bitti bu serzeniş
Kapanan kapıda son bir titreyiş
Sönmüş bir yangından kül bana kaldı

herkes herşeyi konuştu...
sus bana kaldı.......