Gürsel Pal Şiirleri - Şair Gürsel Pal

Akar gider zaman,
Akar gider inadına.
Her geçen saniye yalan,
Yalandır gördüğün her şey yalan.
Sanma ki! Kalıcısın buralarda,
Senden öncekilerde yaşadı

Ben bir tek seni sevdim,
Vatanım gibi.
Ben senin toprağında çiçek verdim,
Vatanımda açan diğer çiçekler gibi.
Şimdi diyorsun ki git!
İnsan vatanını nasıl bırakıp gidebilir ki!

Sensizliğin sessizliği hükümse bana,
Git artık ömrümden istemiyorum seni.
Sensizlik cehenneminde yanmak,
Hoşuma gitmiyor artık.
Sevecekse insan adam gibi sevmeli,
Sevgiyi hissettirecekse sonuna kadar gitmeli.

Gülümse hayatına,
Geçmişine gülümse.
Gülümsemek zor olsada
Sen gülümsemenin hazzını yaşa.
Unutma ki yanlız değilsin bu Dünya'da,
Bir sen değilsin acı çeken yaşamda.

Son kez bak yüzüme,
Ben gidiyorum sevdiceğim.
Son kez seviyorum demek için geç değil,
Seni hep seviyor bileceğim.
Hiç bir kurşun değmez tenime,
Senin gözlerin vede sözlerin gibi.

Bulutlar da ağlar, gözlerim gibi
Bir damla, bir damla daha
Akar gider yarınlarıma yanlızlığım.
Bir kuşun kanadında sürüklenir,
Rüzgarda taşınır umutlarım.
Hangi gecenin sabahında,

Yine yapayanlız kaldım dört duvarımla.
DÜŞÜNCELERİMİ GÖMDÜM TAVANDAKİ DÜZ ÇİZGİYE.
HÜZÜNLÜ BİR PARÇAYI DİNLEDİM.
SENİ BÖYLE GÖRMEK İSTEMEZDİM YAR DEMEKTE.
İÇİME DOKUNDU BİR KEZ DAHA.
SENELERİN ARDINDAN GELEN RUH YORGUNLUĞUNDA

İki gözüm.
Harabe bedenimin çiçeği.
Sınırlarımı geçip gelemediğim.
Gelipte yanına göremediğim.
Konuşmalar yasak bana,
Belki de bu yüzden yazıyorum

Sensizliğim boğuluşumdur,
Yok oluşumdur en derin sular da.
Yanışımdır sensizliğim,
İbrahim’in atıldığı o dev ateşin çukurunda.
Sevdim seni yüreğimin en güzel yerinde,
Sevdim.

Sen ki, toprağımsın,
Havamsın ve daim suyum.
Sen ki, Güneşimsin,
Ay’ımsın, Yıldızımsın parlayan.
Sensin bana bu tende bu canı sunan,
Sen ki cansın, canansın yaşanılan.