Gürpınarın Sessizliği Şiiri - Sami Özay

Lefkoşa yolları bükülür gider,
Gürpınar köyünde rüzgarlar eser.
O mahzun sokaklar, boş kalan evler,
Mazinin sesini bağrında gizler.

Kapılar kilitli, pencereler kör,
Gel de bu sitemi bir de bana sor.
O eski günlerin izi kalmıştır,
Terk edilmiş durmak yüreğe bir kor.

Ne bir çocuk sesi ne bir tüten ocak,
Sessizlik sarmış her yanı kucak kucak.
Bahar gelse bile boynu büküktür,
Bu hüzün kalbimi hep acıtacak.

Hatıralar ağlar viran bağında,
Zaman donup kalmış ömür çağında.
Gürpınar yas tutar kendi kabuğunda,
Yalnızlık büyüyor şafak vaktinde.