Günaydın De Sene! Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Sesimizi çoktan vestiyere astılar, eyvallah.
Şimdiyse göz hapsi,
Olur da manidar bir bakış fırlatırız diye
Sessizliğin yakasına yapışıyorlar.
Sıkıştırın bakalım, nereye kadar?

​Yemezler!
Bitecektir elbet, dertlenme bre dertdaş.
Geceler öyle ilanihaye sürmez,
Karanlığa müebbet biçmek hangi kitabın harcı?
Olası değil, tabiatın fıtratına ters bir kere.
Biri çıkıp patlatacaktır o okkalı lafı:
"Günaydın!"

​Yahu ne fiyakalı kelimedir şu "günaydın"!
Bi’ düşünsene: Gün. Aydın.
Daha ne ister ki âdemoğlu?
Cepte tütün, gökte ışık.
​
Oradan bir hımbıl, bir bıyık altı hırıltısı,
"Sen öyle san gafil!" diye hırıldayacaktır.
Hiç oralı olma, tırnaklarını bile oynatma.
Yılmak yok!

​O gün, o aydına illa ki kavuşacak.
Işık sökene kadar,
Şirazemizden milim ödün vermeden,
Kaskatı, dimdik bekleyeceğiz.
Çaresi yok, racon böyle.
​
Ama mükafatı sorma, mükafat gırla!
Düşünsene be birader:
"Gün aydın!"
Düşün ki:
"Günaydın!"