Güle güle Şiiri - Mustafa Çelebi 2

Bazen ne “güle güle” diyebilen olur
giderken,
ne de “hoşça kal” denir
kalana.

Bir kapı kapanır sadece,
ama içeride
bir çift ayakkabı kalır,
bir bardakta unutulmuş dudak izi,
bir de söylenememiş
üç beş kelime.

Sonra insan,
bütün hayatı boyunca
o kelimelerin peşinden gider.

Kim bilir,
belki de bazı ayrılıklar
gitmek değildir;
aynı yerde durup
birbirine artık yetişememektir.

Sen gittin mi,
ben kaldım mı,
bunu hiç anlayamadık.

Aramızda
bir vedanın bile
yakışmadığı kadar
büyük bir sessizlik kaldı.

Şimdi ne sen suçlusun,
ne ben masum.

Bazı aşklar
birbirini kaybetmez;
sadece
birbirine geç kalır.

Ve bazı hikâyeler
son noktayı koymadan biter.

İnsan yine de
gecenin bir yerinde
sayfayı açar,

adını görür,

ve içinden sessizce söyler:
“Keşke…”

Sonra susar.
Çünkü bilir;
bazı “keşke”ler
bir insanı geri getirmez,
yalnızca
yarım kalan hikâyeyi
biraz daha güzel hatırlatır.