Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

kibar kibar konuşmazsan
hüküm verirler
köylü diye
pabucunda çamur varsa
küçümserler
köylü diye

Güneşe hasretlerin büyülü ışığısın
sonuçlara sıkışan kaderin parmağısın
ömürden ömür çalan ölümün uşağısın
sen yanacaksın diye ömür ü yaktın KÖMÜR

Karanlık dehlizlerde damarda akan kansın

sevgilerin sıcacık açılan kucağında, bir çağrı
uzaklığındaki selamları,doyasıya yaşadı yürekler.
‘’gel’’ diyene gittiler…’’git’’ diyene de gittiler.
menfaatsiz, karşılıksız verildi istenmeden istemeler.
yer sofrasının diz çöküşlerinde,yan yana paylaşıldı
saç sobasına yakışan kestaneler.

burda özgür bacalar
nere baksan tütüyor
sisle duman arası
şehre kafa tutuyor

ne etsinmiş çöpünü

Zonguldakın karasında
kayıp ettim yeşilimi
yerin altı ekmek derken
duman boğdu nefesimi

Zonguldakın karasında

sözün bittiği yerdeyim.
acıların gereksiz hallerinde
acıyı duymayacak kadar öfkeliyim.
neden?
ne için bu gereksiz acılar? diye sorsam…
cevabını bilmemekteyim.

Uzaktı
Yakındı
Yasaktı
Yasaydı
Günahtı
Ayıptı

hayatın kuytularında
saklıydı heyecanlarımız
aşklarımız
avuç içine sıkıştırılmış
mektuplardaydı
umudumuz

yazın son demleri
hazanın ilk günleri
güllerin solgun renklerinde
saklı hüzün

nereye gidecek

*Salın duygusallığınızı
Acımasızlığın yollarına
*Bu kadar iyi olmak için
Eğilip bükülmeyin
*Kötülerin paşa olduğu
Bu yalan dünyada