Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Eşiğinden adım atan
Karanlığı hiç istemez.
Üretmeyi hep öğretir
Menfaat nedir bilmez.

Aşar bu yolda dağları

Esti hırçın bir rüzgar vurgun yedi bağlarım
Tarumar oldu gitti başı karlı dağlarım
Akmaz artık sevgisiz kurudu pınarlarım
Ne olur sabrımı ver dayanayım Allah’ım!

En ummadığım yerde bıraktı sevdiklerim

Yıl 1996
Aylardan Şubat
Günlerden Salı
Berbat mı berbat!
Bir bayram sabahı...
Her yer kapkara

Uçmak isterdim gökyüzüne doğru yerden.
Yüklediğim sevgileri paylaşarak..
Kanatsız..pusulasız..
Hiçbir şeyi geride bıraktığımı düşünmeden.

‘‘Biz’’ olmadan ’’ ben’’olmaya yolculuk yapardım.

Eylül mü sarı,yürek mi harda
Hazanı kolay bulanlardanım
Hayat mı yalan,gerçek mi zorda
Zararı karda olanlardanım

Çile yolunda yüküm sabretmek

Şöyle bir uğrayayım dedim
Anıların kapısından ayrılamadım.
Tutttu saçlarımdan güz baharları
Yılların yorgunluğundan kaçamadım.

Çağladı uyuyan na varsa içimde

Geçti beyim
O hüsnü kuruntular
Sen neysen ben de oyum.
Sevgimi istiyorsun
Önce sen ver.
Güleryüz mü dileğin

tek başınasın bu yollarda
düşsen de yalnızsın, kalksan da.
bir kendine naz edeceksin
çektiğini sen bileceksin
seni bir kaldıran olmaz da.

Bir bayram gülüşü savur göklere.
Eski zamanlardan gamsız gülücükler getirsin.
Öyle içten öyle samimi, gözyaşlarını bile tebessüme çevirsin.
Çocukluğunu getirsin aklına.
Erik çaldığın bahçeleri, saklambaç oynadığın sokakları getirsin.
On kuruşa gazoz, simit aldığın bayram harçlığını getirsin.

aldırma sakın!
sana dil uzatmalarıma.
ikide bir...
saçlarını yolup,
kapı önüne bırakmalarıma.