Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Ye iç bedavadan
Kır dök havadan
Aşır aşırabildiğin kadar
Eğer vicdan taşımıyorsan

1973

işte bu tek doğrudur; gözümüz kör bakıyor
anlamadan dinleyen öğrenmiş sayılmakta.
işte bu tek doğrudur; yalan alkışlanıyor
dinine imanına karışan sayılmakta.

mühürlenen akıllar uyanmalı şafağa

Zonguldak,saçlarımın tellerindesin.
güneşinle yaktığın,
yağmurunla ıslattığın,
şimdi de kar yağdırdığın zamanlarımdasın.
ağırlığın ağrıtsa da başımı;
ışığıyla kör olduğum tacımsın.

NE ANLAMI KALIRKİ
yanıldım işte…
yanıldım!
yanılamaz mıyım?

döndüm…dolaştım… gerçeğime geldim

Afallama!
Yalpalama!
Şaşırma!
Açılımın, açılmamasına
Suskun kalma!
Ne olduğunu bilmediğin..

Yürekte acının buruk nağmeleri,
Yüzümde kederli anı çizgileri,
Seslendim zamana belki duyar diye,
İnatla kurdurdu duran saatleri.

2006

Umut duraklarında
Bıkmadan beklenildi
Özlemin yollarında
Koşarak dinlenildi.

Sabır ''tamam'' dese de

patronun gönlüne göre kurum
bazen bahar bazen karlı durum
**
iki dudak arasında yollar
kapı arkasında bekler sonlar
**

Eski sayfaların kokusunda kaldı
Nice yazılmış aşk şiirleri.
O sayfalarda uykuya daldı
Düşüncenin dert geceleri.

Kurşunlara duvar şimdi umutlar var

sevgilerin sıcacık açılan kucağında, bir çağrı
uzaklığındaki selamları,doyasıya yaşadı yürekler.
‘’gel’’ diyene gittiler…’’git’’ diyene de gittiler.
menfaatsiz, karşılıksız verildi istenmeden istemeler.
yer sofrasının diz çöküşlerinde,yan yana paylaşıldı
saç sobasına yakışan kestaneler.