Gül Yetiştiren Eller Şiiri - Bahtiyar Cm

Yüreğini avucuna koyup da gelenlerin,

Gözünün içine bakıp ömür serenlerin,

Neden hep boynu bükük, bağrı kan içinde?

İnsan mı eksildi, yoksa vicdan mı göç etti?

Sen alttan aldıkça tepene bindi herkes.

Sevgini sundukça eksildi aldığın nefes.

Bir hırçın dalgaya kapılanlar kıymetli şimdi.

Sakin limanların adı bile silindi.

Hürmet ettin, aciz dediler arkandan.

Merhamet ettin, vurdular seni canından.

İyi olmanın ödülü yalnızlık mı bu çağda?

Gül yetiştiren eller kaldı hep ayazda.

Kimi sevdiyse bu gönül, bir gurur abidesi.

Gözünde kibir, dilinde zehir sesi.

Hor görüp tepeden bakanlar,

Yalan sevdalarla ocaklar, canlar yakanlar,

Ne hikmetse el üstünde tutuluyor.

İyinin sessiz çığlığı ise hemen unutuluyor.

Eziyet edenin peşinden koşuyor kalabalıklar.

Bir tebessümü esirgeyene can feda ediyorlar.

Ruhu kapkara olanlar baş tacı edilirken,

Neden bir güzel sevenin ömrü oluyor ziyan?

Sanki zulmetmek bir meziyet,

Ezmek bir şeref.

Bu devrin terazisi bozuk,

Her adım ayrı bir esef.

Çok sevme diyorlar.

Kaçan kovalanır.

Sevgi dediğin şey,

Borsa mı ki oynanır?

Hesapsızca sevdik.

Pazarlıksız, tertemiz.

Belki de bu yüzden

Eksildi kıymetimiz.

Gözyaşını silen unutuluyor.

Ağlatan baş tacı ediliyor.

Yarayı saran değil,

Kanatan beğeniliyor.

Kötü sevenlerin gölgesinde kaldı adalet.

İyilik yapana artık her yer esaret.

Gönül yıkmayı maharet sananlar,

Kazandığını sandığın bu dünyada,

En büyük yenilgiyi yine sen yaşayacaksın.

İsyanım var,

İyiliği zayıflık sanan bu kör akla.

Bir insanı,

İnsan olduğu için sevemediysen,

Onu kırarak mı büyüyecek şanın?

Kötünün sahte parıltısına kanan gözler,

Bir gün temiz sevginin huzurunu arayacak.

Sustukça derinleşti içimizdeki nehir.

Bize sunduğunuz aşk değil,

Düpedüz zehir.

Hor gördüğün kalbin ahı

Sessiz kalmaz.

Bugün kendini güçlü sanan,

Yarına hükmedemez.

Güzeli çirkinleştiren ne varsa,

Kibirli sevginde saklı.

Varsın bilmesinler

Fedakâr yüreğin değerini.

Varsın övsünler kötülüğü.

Altın çamura düşse de altındır.

Kötünün tahtı ise

Saman alevinden bir yalandır.

Bu isyan,

Kalbini temiz tutanların sesidir.

Bu isyan,

Ayazda üşüyen iyiliğin sesidir.

Gözyaşı dökenler

Bir gün elbet gülecek.

Zalimlerin parıltısı ise

Bir gün mutlaka sönecek.

Varsın biz yine iyi kalalım.

Varsın değerimiz bilinmesin.

Yeter ki kalbimiz,

Onların karasına bürünmesin.

Gidin.

Sahte sevdalarınızla avunun.

Kırdığınız kalplerin enkazında

Zafer arayın.

Ama unutmayın.

Hiçbir yalan,

Bir mazlumun ahını örtemez.

Biz kaybetmedik.

Sadece hak etmeyenlerin elinden

Kalbimizi çektik.

Siz kazandığınızı sandınız.

Oysa kendi kıyametinizin

Tohumunu ektiniz.

Varsın adımız saf olsun.

Varsın değerimiz bilinmesin.

Bizim paha biçilemez sevgimiz,

Sizin ucuz dünyanıza

Fazla geldi.

Gül yetiştiren eller,

Bir gün mutlaka baharı görecek.