Gül-ü Nihan Şiiri - Nagihan Arslann

Ey yolcular!
Kaburgamın kafesinde, nefesimle beslediğim bir gül var;
O, topraktan değil, Nur’dan bir parçadır,
Zat’ın emanetidir, sakın dokunmayın.
Zira o gül, bende değil, O’nda açar;
Ben sadece o gülün seyirgahıyım.
Ey ahali!
Siz beni bir "ben" sanırsınız, oysa ben bir "yok"tan ibaretim.
Ne dün vardım, ne bugün varım;
Varlığım, O’nun tecellisindeki bir gölgeden gayrı nedir ki?
Varken yok olmak, deryaya karışan damlanın duasıdır;
Ben, o damlanın sessiz çığlığıyım.
Beni benden sormayın, zira ben bende değilim;
Sırr-ı yokluğu ancak hicap perdesini yakanlar bilir.
Süleyman’ın kuş diliyle konuştuğu o demde,
Nagihan’ın kalbi bir serçe gibi O’nun avucunda titrer.
Yuvam, mekânsızlık iklimidir;
Kimsesizlerin yurdunu, ancak kimsesiz olanlar mesken tutar.
Ey yolcular!
Gönül evimin duvarlarını yıkmayın,
Zira o yıkıntıların altında,
Tüm alemi sığdıran bir "Hiç" saklıdır.
O, benim sığınağım;
O, benim ezelden ebede kalan yegâne yârimdir.