Ben küçükken Şiiri - Nagihan Arslann

Ben maviliğin içinde süzülürken küçükken
Uçurmanın en renklisi kaybolurdu.
Avucum yara bere olurdu
Ağlardım anneme koşardım
Çünkü ağlayınca bir çocuk
Annesine koşardı
Annesi yaralarını sarar bir de öpücük kondururdu.
Yaralar sarılırdı bir öpücükle.
Ben güneşi hissederken küçükken
Böğürtlenli dondurmamın elime doğru erimesini izlerdim.
Bisikletimin pedalını hızla çevirirdim.
Rüzgarın saçlarımı dans edişini hissederdim .
Özgürlüğü bisiklette,
Zenginliği ise çikolatalı parada bulurdum .